Bir gelin, inci bir taç ve yüz yıldan eski bir dantelle kiliseye girdiğinde, her detay bir hikâye taşır. Kraliçe II. Elizabeth'in torunu Peter Phillips ile evlenen Harriet Sperling, lüksü haykırmayan - tarihle fısıldayan bir gelinlik seçti.

Gelinliği tasarımcı Emilia Wickstead yarattı; fildişi renginde İtalyan krepten bir taban, düz kesim, geniş askılar, kare yaka ve açık sırt ile. Üzerinde - yüksek yakalı, şeffaf uzun kollu, çıkarılabilir bir dantel korse, arkasında ise peşinden sürünen üç metrelik bir kuyruk. Dantel, Sophie Hallette'in Fransız arşivlerinden geliyor ve 20. yüzyılın başına ait, fildişi renginde romantik çiçek motifleriyle.

Pragnell'in eseri olan inci taç bir aile yadigârıydı - aynı kuyumcu hem küpeleri hem de nişan yüzüğünü yaptı. Dantelle süslenen duvağı nedimeler nazikçe taşıdı. Ve gösterişli ama kişiliksiz aksesuarlar yerine gelin, aynı tonda rahat, arkası açık „Jimmy Choo" ayakkabılar, yumuşak bir makyaj ve alçak bir Rus topuzu seçti - rahatlığa görünüş kadar önem verdiğini gösteren detaylar.

Çiçekçi Milli Richardson'ın eseri olan buket, bir amaçla hazırlanmıştı: „aşkı, güzelliği ve barışı" simgeleyen mersin dalları, kokulu inci çiçeği, beyaz ve krem rengi kokulu bezelye, astilbe ve yasemin. Kraliyet düğünlerinin sıklıkla gösterişte yarıştığı bir dünyada Harriet ters yolu seçti - hikâyesiz parıltı yerine tarihi olan dantel. Ve tam da bu yüzden onun görünümü, ruhsuz, pahalı herhangi bir gelinlikten daha akılda kalıcı oldu.