„Olumlu bir ivme var, ama kamuoyunun önüne koyabileceğimiz bir çözüm yok.” Dışişleri Bakanı Timço Mucunski bu cümleyle aslında Avrupa yolunun açılmasıyla ilgili tüm durumu anlattı: bir şey kımıldıyor, ama kimse ne olduğunu, ne de nereye kadar gittiğini söylemeye cesaret edemiyor.

Mucunski, AB üyesi ülkelerle, Avrupa kurumlarıyla ve Bulgaristan'la iletişimin istikrarlı olduğunu, ancak süreci tehlikeye atmamak için ayrıntıların bilinçli olarak kamuoyuna açıklanmadığını söylüyor. Kamuya açık müzakerelerin, iddia ettiğine göre, istenen çözüme götürmeyeceğini belirtiyor. Mantık tanıdık - ama her şey sır olduğunda, vatandaşa yalnızca bir şeylerin yapıldığına söz üzerine inanmak kalıyor.

Kilit mesaj, kırmızı çizgilerle ilgili olanı. Bakan, Makedonya'nın tarih ve Makedon kimliğiyle bağlantılı hiçbir taviz vermeyeceği konusunda kesindi. Uluslararası yükümlülüklere saygı göstermek bir şey, dedi; ikili meselelerin öznel görüşler temelinde Avrupa yolunu bloke etmek için kötüye kullanılması ise bambaşka bir şey. Bu, en azından sözde, yerinden oynamayan bir çizgi.

Mucunski, Sofya ile imzalanan protokollerin müzakere çerçevesinin parçası olmadığını ve Cumhurbaşkanı Gordana Siljanovska-Davkova'nın tutumuna tümüyle katıldığını ekledi - çerçevenin içeriğinde anayasa değişikliklerinin ne zaman yürürlüğe gireceğine dair ne açık ne de örtük bir hüküm bulunduğunu. Başka bir deyişle: o „ne zaman” sorusu açık kalıyor ve tüm blokajın kalbi tam da o „ne zaman”.

Bakan, AB'nin kendi içinde de genişleme politikası üzerine, özellikle Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinden sonra ciddi değişiklik gerektiren eskimiş bir model olarak değerlendirilen bir tartışmanın hâlihazırda yürütüldüğünü hatırlattı. Yani Brüksel bile sistemin gıcırdadığını kabul ediyor. Bizim için soru önceki yıllarla aynı kalıyor: AB'nin kapısında daha ne kadar bekleyeceğiz - ve „olumlu bir ivme” ardından, her zamanki gibi, bir imza gelmezse ne işe yarayacak?