„Ka një impuls pozitiv, por s'ka zgjidhje që mund ta paraqesim para publikut.” Me këtë fjali, ministri i Punëve të Jashtme Timço Mucunski në fakt përshkroi tërë situatën me zhbllokimin e rrugës evropiane: diçka po lëviz, por askush nuk guxon të thotë çfarë, as deri ku.

Mucunski thotë se komunikimi me vendet anëtare të BE-së, me institucionet evropiane dhe me Bullgarinë është i qëndrueshëm, por se detajet qëllimisht nuk nxirren në publik për të mos rrezikuar procesin. Negociatat publike, pohon ai, nuk do të çonin te zgjidhja e dëshiruar. Logjika njihet - por kur gjithçka është sekret, qytetarit i mbetet vetëm t'i besojë fjalës se diçka po bëhet.

Mesazhi kyç është ai për vijat e kuqe. Ministri ishte i vendosur se Maqedonia nuk do të bëjë lëshime të lidhura me historinë dhe identitetin maqedonas. Një gjë është, thotë ai, të respektohen detyrimet ndërkombëtare, e krejt tjetër kur çështjet dypalëshe keqpërdoren për të bllokuar rrugën evropiane mbi bazën e pikëpamjeve subjektive. Kjo është një vijë që, të paktën në fjalë, mbetet e palëvizur.

Mucunski shtoi edhe se protokollet me Sofjen nuk janë pjesë e kornizës negociuese dhe se pajtohet plotësisht me qëndrimin e presidentes Gordana Siljanovska-Davkova - se në përmbajtjen e kornizës nuk ka as dispozitë eksplicite, as implicite për momentin kur ndryshimet kushtetuese duhet të hyjnë në fuqi. Me fjalë të tjera: pyetja për atë „kur” mbetet e hapur, dhe pikërisht ai „kur” është zemra e gjithë bllokadës.

Ministri kujtoi se edhe brenda vetë BE-së tashmë po zhvillohet një debat për politikën e zgjerimit, e vlerësuar si model i vjetruar që kërkon ndryshime serioze, sidomos pas pushtimit rus të Ukrainës. Domethënë, edhe Brukseli pranon se sistemi kërcëllin. Pyetja për ne mbetet e njëjtë si vitet e mëparshme: sa gjatë do të presim ende te dera e BE-së - dhe çfarë do të marrë me vete „impulsi pozitiv” nëse pas tij, si deri tani, nuk vjen nënshkrimi?