Bir acentenin sattığı yerler vardır, bir de kendi taş sokağının sattığı yerler. Xirona'daki Baix Emporda'da yer alan ortaçağ köyü Peratallada ikincilerden. Adı kelimenin tam anlamıyla „yontulmuş taş” demek - ve bu pazarlama değil, ayakların altındakinin tarifi.

Bütün köy canlı kayaya oyulmuş. Çevresindeki hendek doldurularak değil, taştan çıkarılarak yapılmış; yani birileri savunma inşa etmek için onlarca yıl kazmış. Bugün aynı sokaklarda turistler gölge ve iyi bir fotoğraf arıyor. İronik olan, köyün biçimini tam da yüzyıllarca kimsenin onu değiştirecek parası olmadığı için korumuş olması.

Görülmeye değer olanlar: kuleli ortaçağ kalesi, tüm ovanın göründüğü seyir noktasıyla Saat Kulesi, Sant Esteve'nin Romanesk kilisesi ve Meryem Kapısı - ayakta kalan tek eski kapı. Surların yanındaki sokağın adı Markiz Robert Sokağı; bir İspanyol televizyon hava durumu sunucusunun orada kendini „markiz gibi” hissettiğini yazması için yeterli bir sebep.

Pratik bilgi: köy, Pals ve Begur plajlarından birkaç kilometre uzakta; yani taşla deniz arasında seçim yapmak zorunda değilsin. Restoranlar, seramik atölyeleri ve on ikinci yüzyıldan kalma bir binada sekiz odalı küçük bir otel var. Sekiz. Mekânın bütün mantığını açıklayan rakam bu - buraya elli kişilik grupla gelinmiyor.

Bu bize ait bir şeye benziyor mu? Kratovo kuleleri, eski çarşılar, ülkenin her yerinde bulunan taş. Fark malzemede değil - o bizde de var. Fark, orada birinin hiçbir şeyin yıkılmayacağına karar vermesi ve bu kararı alışkanlığa dönüşecek kadar uzun süre koruması. Bizde böyle bir köy yeni bir cephe olmadan üç dönem yaşar mıydı?

Bu yaz Katalonya'ya gidiyorsan, Peratallada bütün bir gün istemiyor. Üç saat, bir akşam yemeği ve rahatsız ayakkabılarla taşın üzerinde yürüme isteği istiyor. Tematik parka dönüşmeden sekiz yüzyıl ayakta kalmış bir köy için makul bir bedel.