İspanyol oyuncu Silvia Abascal, şimdi 47 yaşında, hayatını değiştiren anı ilk kez açıkça anlatıyor - 2011'de Málaga Festivali'nde bir soyunma odasındaki inme. Bir gala gecesinden önce yaşandı. 32 yaşındaydı. Ve hayatta kalmasının tek nedeni otel odasında yalnız olmamasıydı.

„Kafamın içinde bir yanardağ gibiydi. Ateş hissediyordum, kulaklarımdan kan akıyormuş gibi” diye anlatıyor Abascal. Hemorajik inme, sol yarımküre etkilendi. Ek bir şans - Carlos Haya Hastanesi festival mekanından beş dakika uzaktaydı.

Bu hikayedeki tüm gerçekler arasında en çok acıtan: „Eğer on dakika önce otel odasında olsaydı, anlatmak için hayatta olmazdım”. Tesadüf, plan değil. Çağrılmış bir refleks değil. Yalnızca dakikaların ve insanların toplamı.

İnmenin ardından iki yıl kamu kuruluşunda rehabilitasyon geldi. Koordinasyon, denge, hareket - hepsi yeniden öğrenilmek zorundaydı. Beynin sol yarımküresi vücudun sağ tarafını ve konuşmayı kontrol eder, onun için bu en temel işlevlerin yeniden inşası demekti. Kamuoyu önündeki ilk büyük çıkışını 2012'deki Goya ödüllerinde yaptı - ve birçoğu için o zaman gösterişsiz bir kişisel geri dönüşün ne anlama geldiğinin örneği oldu.

Bugün Abascal Entre Tierras dram dizisinde oynuyor ve 8 yaşındaki Leona adlı bir kızın annesi. 15 yıldır taşıdığı bir şey hakkında neden şimdi konuşuyor? Belki de İspanya'da da bizdeki gibi, otuzlu yaşlardaki bir inme hâlâ başkalarının başına gelen bir şey olarak görüldüğü için. Geliyor. Giderek daha sık geliyor. Ve bunun hakkındaki kamuoyu hikayeleri, insanların yardım arama biçimini değiştiriyor.

Röportajdan herkesin hatırlaması gereken bir cümle: „İnsanlarla çevrili olduğum sırada başıma gelmesi büyük bir şanstı”. Bu felsefe değil - pedagoji. İnme dakikalar içinde oynanır. Yalnız olduğunda hayatta kalma şansı dramatik biçimde düşer. Belirtileri bilmek ve hızla yardım çağırmak hayat kurtarır. Geri kalanı şanstır - ve Abascal'a iki elle verildi.