„Tarihi" barış on gün sürdü. ABD, Hürmüz Boğazı'nda yüklü bir gemiye yönelik İran drone saldırısına misilleme olarak İran'a hava saldırıları düzenledi - iki ülkenin 17 Haziran'da ateşkes imzalamasından bu yana ilk Amerikan askeri eylemi. Dönüm noktası ilan edilen anlaşmalara bu kadar; Balkanlar'da çıkarlar çatışınca imzaların ne ettiğini iyi biliriz.

„İslamabad Deklarasyonu" adı verilen ateşkes, başkanlar Donald Trump ile Mesud Pezeşkiyan arasında imzalandı ve neredeyse imkânsız bir şeyi müjdeliyordu: Amerikan deniz ablukasının kaldırılması, Hürmüz'ün serbest ticarete yeniden açılması, İran petrolünün ihracı için geçici izinler ve yurt dışındaki İran varlıklarının çözülmesi. Hatta nükleer program dahil kapsamlı müzakereler için 60 günlük bir süre bile vardı. Kâğıt üzerinde - diplomatik bir atılım. Gerçekte - ilk drona kadar.

Amerikan komutanlığı, İran füze ve drone depolarını, radar mevzilerini ve kıyı hedeflerini vurduğunu açıkladı. İran hemen karşılık verdi - Devrim Muhafızları bölgedeki Amerikan askeri mevzilerini vurduğunu öne sürüyor. Trump drone saldırısını „ateşkesin aptalca ihlali" olarak nitelendirdi, başkan yardımcısı Vance ise „şiddetin şiddetle karşılanacağını" söyledi. Barış vaatlerinin nasıl dağıldığını izleyen herkese tanıdık gelen bir söylem.

Bu neden bizim için de önemli? Çünkü Hürmüz Boğazı, dünya petrolünün büyük bir bölümünün geçtiği bir boğaz - ve oradaki her kapanma ya da tırmanma, bizimkiler dahil dünyanın dört bir yanındaki pompalarda hissedilir. İki gururlu rakip savaş oynayınca, bedeli çatışmayla hiçbir bağı olmayanlar öder. Soru ateşkesin sürüp sürmeyeceği değil, birinin güven olmadan atılan bir imzanın iki darbe arasında sadece bir mola olduğunu anlaması için kaç tane böyle „ateşkesin" gerektiğidir.