Volodimir Zelenski, savaşı bitirmek için doğrudan yüz yüze görüşmeler önererek Vladimir Putin'e açık bir mektup gönderdi. 1.800 kelimeyi aşan mektup, görüşmeler boyunca tam ateşkesle birlikte tarafsız bir zeminde - İsviçre ya da Türkiye - bir görüşme öneriyor. Uzlaşmacı gibi duran bir jest, ama her iki tarafın da hâlâ yorgunluktan değil güç pozisyonundan müzakere etmeye çalıştığı bir anda geliyor.

Zelenski'nin üslubu, teklif ile iğnelemenin bir karışımı. „Ukrayna, bu savaşı aramızdaki doğrudan temas yoluyla bitirmeyi öneriyor”, diye yazıyor, ama diplomatik diye okunması zor bir cümle de ekliyor: „Biz Ukrayna'da Rus askerlerinin kaderiyle aşırı ilgilenmiyoruz.” Ve sonunda, neredeyse bir meydan okuma: „Bu savaştan çıkış yoluna girmekten korkmayın.” Bir barış teklifi içinde bir diken taşıyorsa, gerçekten bir teklif midir - yoksa seyirciye bir mesaj mı?

Kremlin'in tepkisi temkinli ve soğuktu. Putin, daha mektubu görmeden eski soruyu sordu: „Bay Zelenski Ukrayna'nın meşru bir temsilcisi mi acaba?” Kremlin, mektubun alındığını ve Putin'in bilgilendirileceğini doğruladı, ama her görüşmenin Moskova'da yapılması gerektiğini yineledi. Başka bir deyişle - müzakere edelim, ama benim sahamda. Tanıdık geldi, değil mi?

Zamanlama tesadüf değil. Mektup, Putin Sankt Peterburg'da bir ekonomi forumundayken, Ukrayna'nın insansız hava aracı saldırıları düzenlemesinden bir gün sonra ulaştı. Cenevre, Abu Dabi ve İstanbul'daki girişimlere rağmen müzakereler aylardır yerinde sayıyor. Her iki taraf da sahada daha fazlasını kazanabileceğine inanırken „müzakerelerin” ne kadar uzadığını iyi hatırlayan Balkanlar için - bu mektup bir bitişten çok, aynı oyunun bir başka raundu gibi görünüyor.