Skip to content

Лекарка се венча во Кантабрија со превез во форма на качулка: „Не сакав традиционален превез, не ме претставуваше“

1 мин. читање
Сподели
Лекарка се венча во Кантабрија со превез во форма на качулка: „Не сакав традиционален превез, не ме претставуваше“

Ноелија и Алфонсо се запознаа на првата година на Медицинскиот факултет, а врската им почна во 2014 година, кога двајцата беа втора година. Оттогаш делат и живот и професија: прво во Овиедо, каде што почнаа да живеат заедно додека учеа за специјализација, па во Мадрид, каде што поминаа четири години како специјализанти. Кога заврши и тоа, Алфонсо ја запроси по пешачка тура на Монте Пердидо. „Немав каде да избегам“, раскажува таа со насмевка.

Фустан што не беше она што го замислуваше

До дизајнерот Луис Инфантес стигна преку блиска другарка, која веќе шиела кај него и го паметела искуството како убаво. „Мојата првична идеја беше квадратно деколте, нешто сосема различно од конечниот модел“, признава невестата. Со секоја проба идејата се менуваше. Инфантес ја проучи нејзината силуета и предложи отворено деколте што ја истакнува линијата на клучните коски, со нежен вез и посебен грб. Таа одлучи да му верува, и на првата проба на прототипот од памучно платно, на кој се дотеруваат волуменот и падот пред да се сече вистинскиот материјал, сфати дека не згрешила.

Не беше секогаш лесно да го замисли резултатот, затоа што фустанот растеше рачно, парче по парче. „Од првиот момент ми повторуваа да имам доверба во процесот“, вели. Една реченица од дизајнерот ја памети и денес: „Ќе станеш свесна каков фустан носиш на денот на свадбата и кога ќе ги видиш фотографиите.“ Признава дека бил во право.

Превез во форма на качулка

„Не сакав традиционален превез, ниту да одам покриена, затоа што тоа не ме претставуваше. Но кога Луис ми ставаше превези на пробите, тогаш навистина се чувствував невеста“, раскажува Ноелија. Од таа противречност се роди решението: превез во форма на качулка, кој се издвојува од класичните модели. Обетките со овална форма и во арт деко стил ѝ ги подарила мајка ѝ и се совпаѓаа со формата на везот на фустанот. Букетот беше од нејзините омилени цвеќиња, хортензии, комбинирани со кали. За забавата, во последната недела пред свадбата, одлучи да има и втор фустан, за да може да игра до крај без страв дека ќе го извалка венчаниот.

За шминката и фризурата, двете работи што најмногу ја загрижуваа бидејќи свадбата беше далеку од дома, пребаруваше по социјалните мрежи. „Многу ми беше јасно дека сакам да се чувствувам како себеси, а не да изгледам маскирана само затоа што сум невеста“, вели. Избра природна шминка со сјај, а шминкерката ѝ ја препорача и фризерката.

Црква изградена со пари донесени од Америка

Се венчаа на 20 јуни, во црквата Сан Мартин во малото село Сигвенса во Кантабрија, храм изграден со богатството на „индијано“, човек кој заминал во Америка, се збогатил и се вратил во родниот крај. Македонското уво таа приказна ја знае напамет од печалбарските села. Потоа славеа на имотот Casería de la Mar во Комиљас, во природниот парк Ојамбре, со Пикос де Европа во позадина. Декорацијата беше едноставна, со портокалови гербери како единствен акцент, за да не ѝ ја одзема сцената на природата.

Двајцата живеат во Мадрид и сè организираа сами, од далеку и без организатор на свадби. „Меѓу работата и дежурствата подготвувавме детал по детал. На крајот, со туркањето во последната недела, сè излезе дури и подобро отколку што замислувавме“, вели Ноелија. Немаше свадба без изненадување: додека одеше кон олтарот, ѝ падна подвезицата што ѝ ја подарила тетка на Алфонсо, според семејна традиција. Речиси никој не забележа, а денес тоа е спомен на кој се смее.

Двајца лекари, дежурства наместо организатор, фустан што се менуваше со секоја проба. Свадбата не беше совршена според список, но беше нивна. На Балканот, каде што свадбата е сериозна работа, тоа е можеби најдобриот совет: не се облекувај како некој друг на сопствениот ден.