Më 1 maj, sheshi Taksim në Stamboll u kthye sërish në skenë përplasjesh. Mbi 550 persona u arrestuan pas ndërhyrjes së policisë turke gjatë demonstratave për Ditën e Punës. Në përkthim: ata që donin ta shënonin festën e punëtorëve, përfunduan në furgonët e policisë. Kjo është Turqia e 2026-ës - një vend që paraqitet si fuqi në NATO, por që nuk mund të lejojë qytetarët të qëndrojnë lirisht në sheshin e tyre.

Konteksti: Taksimi është një vend simbolik për të majtën turke. Është i njëjti shesh ku në vitin 1977 u vranë mbi 30 njerëz në një demonstratë për 1 majin, ngjarje që në historinë turke ka mbetur si „masakra e Taksimit". Që atëherë, çdo shënim i 1 majit këtu mbahet nën mbikëqyrje të shtuar. Por në vitet e fundit - dhe veçanërisht pas ngjitjes së regjimit të Erdoganit - demonstratat këtu shtypen para se të nisin.

Policia përdor gaz lotsjellës dhe topa uji për të shpërndarë grupet. Bllokada shtesë në linjat e metrosë që shpien në shesh, kontrolle të letërnjoftimeve te kalimtarët. Gjithçka në emër të „rendit publik". Përkthim: bllokada e qytetit për të bllokuar manifestimin politik.

Pse pikërisht ky 1 maj. Ekonomia turke është në krizë të thellë - inflacioni mbi 60%, lira në rënie, pagat reale në rënie. Problemet ekonomike zakonisht përfundojnë me protesta politike, dhe Erdogani këtë e di. Prandaj në vend të „së drejtës për tubim" zbatohet „taktikë parandaluese e shpërndarjes" - me 550 të arrestuar, me shumë gaz lotsjellës, dhe me mesazhin për të gjithë se çdo përpjekje për pakënaqësi të organizuar do të marrë reagim të shpejtë dhe të vrazhdë.

Ballkani këtë e shikon me vëmendje të veçantë. Bullgaria dhe Greqia, si fqinje të Turqisë, e shohin krizën ekonomike si rrezik migracioni. Maqedonia, Shqipëria dhe Kosova - si hapësirë ekonomike e lidhur me Turqinë - e matin pasojën e paqëndrueshmërisë shtesë. Kur një nga ekonomitë më të mëdha rajonale nuk mund të qëndrojë në këmbët e veta - i tërë rajoni lëviz. Dhe kjo është diçka që në lajme rrallë thuhet, por që çdo qytetar në Ballkan e ndjen tashmë.