Ndërroi jetë Goran Bare, frontmeni i Majke: rokeri që nuk e fshehu kurrë betejën e tij

Goran Bare, këngëtari dhe autori i grupit kroat të rokut Majke, ndërroi jetë në moshën 61-vjeçare. Anëtarët e grupit e gjetën të pajetë në banesën e tij në lagjen Sopot të Zagrebit. Policia pas ekzaminimit konstatoi se në trup nuk kishte gjurmë vdekjeje të dhunshme - Bare vdiq gjatë natës, në gjumë.

Fundi nuk erdhi pa paralajmërim. Në fund të shtatorit iu bë keq gjatë performancës në Makarska dhe koncerti u ndërpre qysh në këngën e parë. Grupi paralajmëroi një pushim dymujor që ai të pushonte dhe të shërohej. Anëtarët e Majke, Mario Rashiq dhe Alen Tibljash, treguan se pesë vitet e fundit përpiqeshin ta bindnin të mjekohej për shkak të problemeve shëndetësore - pa sukses.

Nga Vinkovci deri në majën e rokut

Lindi më 16 gusht 1965 në Vinkovci. Në fund të vitit 1984 themeloi Majke, një grup që bashkonte garazh-rokun, bluzin dhe pankun, me zërin e tij të dallueshëm në qendër. Albumi i parë, „Razum i bezumlje“, doli në vitin 1990, e pastaj pasuan „Razdor“ dhe „Milost“. Depërtimi i madh erdhi në vitin 1996 me „Vrijeme je da se krene“ - album nga i cili këngë si „Mene ne zanima“ dhe „A ti još plačeš“ u bënë klasike.

Pas shpërbërjes së Majke, Bare vazhdoi solo, me grupin shoqërues Plaćenici, dhe nga ajo periudhë është një nga këngët e tij më të njohura, „Put ka sreći“. Majke u ribashkuan në vitin 2007, ndërsa albumi „Teške boje“ në vitin 2012 fitoi gjashtë çmime „Porin“. Albumi i fundit në studio, „Nuspojave“, doli në vitin 2018. Edhe pas kësaj, pavarësisht problemeve shëndetësore, vazhdoi të performonte nëpër Kroaci dhe rajon.

Një jetë që nuk e fshehu

Jetën e tij e shënuan humbje që pak kush do t'i përballonte. Në vitin 1989, në një aksident trafiku humbën jetën tre miq të tij, mes tyre edhe kitaristi i Majke, Marin Pokrovac. Bashkëshortja e tij Mirjana vdiq në dhjetor 1995 nga mbidoza, vetëm 27 vjeçe, kur djali i tyre Miran ishte pak më shumë se një vjeç. Bare me vite luftoi me varësinë nga heroina dhe alkooli dhe për këtë foli hapur, pa justifikime, në intervista dhe në këngë.

Në një nga intervistat e fundit, në fillim të shtatorit, tha: „Nuk do të doja që askush ta përjetonte atë që përjetova unë, por edhe kjo është jetë. Ajo është edhe trishtim e vaj, edhe e qeshur e uri. E gjithë kjo është jetë dhe nuk duhet të turpërohemi për asgjë.“ Për grupin tha: „Po të mos ishin ata, nuk do të isha as unë. Ata janë miqtë e mi më të mirë dhe të vetmit njerëz që më kuptojnë.“

Kitaristi Davor Rodik u përshëndet me një fjali të vetme: „Do ta kujtoj sepse ishte unik dhe ishte Goran Bare.“

Brezat që u rritën me rokun e skenës dikur të përbashkët e njohin shumë mirë këtë model: talente që publiku i feston, ndërsa beteja e tyre me varësinë zhvillohet para syve të të gjithëve, me vite. Grupi u përpoq pesë vjet. Sa prej tyre e marrin fare ndihmën që u nevojitet - me kohë?