Ditën e parafundit të mandatit, Aleksandar Vuçiq mori vendim për abolicion dhe falje të 49 personave. Vetë e njoftoi numrin, dhe menjëherë e ndau: 23 prej tyre janë të lidhur me, siç tha ai, „ngjarjet e tmerrshme“ nëpër të cilat po kalon Serbia në vitin e gjysmë të fundit.

Ndarja është gati si në barnatore. Dymbëdhjetë persona nga i ashtuquajturi grup i Novi Sadit, i udhëhequr nga Mila Pajiq. Njëmbëdhjetë persona që „nga ana tjetër“ morën pjesë në incidente kundër „bllokuesve“ - siç i quan pushteti pjesëmarrësit në protesta dhe bllokada. „Mua më është i njohur vetëm ky emër, emrat e tjerë nuk më ishin të njohur. Veprova si president“, deklaroi Vuçiq. Vendimin, sipas tij, e mori në kundërshtim me mendimin e një pjese të komisionit dhe të shërbimeve të sigurisë.

Shpjegimi ishte i matur me kujdes - falje pa kërkim falje. Falja dhe abolicioni janë „akte mëshire“, tha ai, të marra për shkak të moshës së njerëzve, e jo sepse nuk janë fajtorë. Ata, sipas tij, bënin plane që me dhunë të merrnin institucionet shtetërore dhe në cilindo vend do të merrnin dënime shumëvjeçare me burg. Ai ende e dënon „në mënyrën më të ashpër“ atë që bënë dhe do të luftojë kundër ideve të tyre politike. Por dëshiron „ta ruajë çdo të ri“.

Toni i butë shpejt u thye. Në të njëjtin fjalim i akuzoi gazetarët për „gënjeshtra të tmerrshme“ për familjen e tij dhe tregoi se sa herë që u përgjigjej me mirësjellje, pyeste veten nëse i kishte tradhtuar fëmijët e vet. Mëshirë për njërët, llogari për të tjerët - dhe e gjithë kjo katër javë para zgjedhjeve në të cilat ai është i pari në listë.

Në Maqedoni fjala abolicion ka peshën e vet që nga viti 2016, kur presidenti i atëhershëm Gjorge Ivanov me një nënshkrim i aboloi 56 persona të lidhur me aferën e përgjimeve, dhe pas protestave masive e tërhoqi vendimin. Mësimi prej aty është i thjeshtë: abolicioni nuk është kurrë vetëm akt juridik. Ai është mesazh. Pyetja është kujt i drejtohet ky - të rinjve që i fali, apo votuesve që duhet të shohin një president që „fal“ në largim?