Princesha Izabela e Danimarkës në moshën 19-vjeçare mbaroi gjimnazin, u fotografua me shokët e klasës, mori kovën tradicionale me ujë që maturantët danezë e marrin si rit kalimi - dhe pastaj i njoftuan se viti i pauzës me të cilin llogariste thjesht nuk do të ekzistojë. Në vend të tij, e presin njëmbëdhjetë muaj shërbim në regjimentin mbretëror të gardës.

Arsyeja nuk është tekë mbretërore. Parlamenti danez në vitin 2025 votoi ligjin me të cilin të gjitha gratë mbi 18 vjeç hyjnë në evidencën ushtarake njësoj si burrat. Izabela është e dyta në radhë për fron, por para ligjit është vetëm edhe një emër në listë. Kjo është ajo lloj barazie për të cilën në Ballkan flitet shumë, por rrallë zbatohet deri në fund.

Interesante është ajo që erdhi pastaj. Oborri danez konfirmoi për mediat vendore se princesha nuk do ta marrë rrogën as kompensimet që i merr çdo rekrut në regjimentin e saj. Bëhet fjalë për rreth 190.000 korona daneze, përkatësisht afërsisht 25.500 euro për njëmbëdhjetë muajt. Kolegët e saj në të njëjtën kazermë ato para i marrin. Ajo jo.

Oborri e paraqet këtë si traditë - fëmijët mbretërorë danezë prej kohësh e refuzojnë rrogën ushtarake. Ekziston edhe një lexim më prozaik. Izabela nuk ka të ardhura të veta. Vëllai i saj, trashëgimtari i fronit Kristian, i cili gjithashtu e refuzoi rrogën, tashmë ka apanazhin e vet institucional. Ajo nuk ka asgjë dhe vazhdon të jetojë nga buxheti i destinuar për prindërit e saj, mbretin Frederik dhe mbretëreshën Meri - rreth 17,2 milionë korona daneze, ose përafërsisht 2,3 milionë euro për vitin 2025, me të cilat mbulohen shpenzimet e gjithë familjes.

Domethënë, gjesti që mezi duket si sakrificë në të vërtetë e zgjat varësinë financiare të fëmijës së dytë nga babai dhe nëna për edhe disa vite, derisa të nisë të marrë përsipër detyrime zyrtare dhe të fitojë apanazhin e vet. Kur nuk ke para të tuat, refuzimi i rrogës nuk të kushton shumë.

Historiani danez dhe njohësi i çështjeve mbretërore Sebastian Olden-Jorgensen thotë se këtu ka edhe një sinjal tjetër, më të fshehur. Izabela zgjodhi gardën. „Po të parashikonte karrierë ushtarake dhe, për shembull, të synonte trajnim oficeri, do të ishte e qartë se do të zgjidhte një armë tjetër“, shpjegon ai. Zgjedhja e aviacionit ose e marinës, shton, do të nënkuptonte një mesazh të tipit „kjo më intereson, ndoshta dua ta bëj këtë“.

Me fjalë të tjera: njëmbëdhjetë muaj, asnjë rrogë, asnjë vazhdim. Detyrim i kryer, i fotografuar, i përfunduar. Pyetja që mbetet nuk është për Izabelën por për ligjin - a vlen barazia që e kërkon shteti njësoj kur pas uniformës qëndron një mbiemër që asnjë rekrut në atë kazermë nuk e mban.