Me vite kabina e dushit ishte ajo që zgjidhej e fundit në banjë, me pjesën e mbetur të buxhetit. Kjo nuk është më kështu. Dizajnerët këtë vit dushin e trajtojnë si pikë kryesore të hapësirës, ndërsa dallimin e bëjnë gjëra që nuk shihen në fotografi - ku shkon uji, si bie drita, a ka ku të ulesh.

Veshjet që e mbyllin hapësirën. Pllakat e formatit të madh, ose ato me fuga shumë të holla, japin vazhdimësi vizuale dhe menjëherë ndjesi rregulli. Më pak vija do të thotë banjë më e qetë. Përfundimet e ngrohta prijnë këtë sezon: guri, travertini dhe efekti i drurit, në tone rëre, grizh dhe të bardhë të thyer, me teksturë të butë në vend të shkëlqimit.

Drita është gjysma e punës. Banja e shtrenjtë nuk njihet nga mermeri por nga fakti se në të askush nuk duket keq. Kjo do të thotë dritë pa hije dhe pa reflekse - ndriçim i përgjithshëm i butë, i kombinuar me atë të veçantë në vetë zonën e dushit dhe të tërthortë në nike e rafte. Ton i ngrohtë, dhe detyrimisht trupa ndriçues të parashikuar për ambiente me lagështi.

Masat që lejojnë lëvizje. Kabina më e vogël e rehatshme është 70 me 70 centimetra, por ky është kufi i poshtëm, jo synim. Ergonomia është ajo që në të vërtetë paguhet. Nëse dushin e përdorin dy vetë, hapësira duhet të lejojë dy vetë të lëvizin pa u përplasur - prej këtu edhe trendi i armaturës së dyfishtë, me valvula termostatike ku secili e ka rregullimin e vet dhe askush nuk prek atë të tjetrit.

Dushi si element kryesor. Koka e madhe jep mbulim më të mirë, ndërsa lartësia e montimit është mes dy dhe dy e njëzet metrash nga dyshemeja. Shfaqen edhe modele tavani dhe një kokë e dytë kaskadë, por këshilla që vlen më shumë se të gjitha është më tokësore: shiko të pastrohet lehtë nga guri i ujit dhe të mos ndryshket, sepse ky është dallimi mes një banje të bukur dhe një banje të bukur pas tri vitesh.

Paravani - i padukshëm ose zbukurim. Këtu ekzistojnë dy shkolla njësoj të mira. E para është xhami pa kornizë me pajisje diskrete, që të mos ndërpritet pamja drejt materialeve brenda. E dyta është e kundërta: paravanë me karakter, me xham të teksturuar ose të tymosur, në përfundim të zi, tunxhi ose bronzi, me ndarje në fusha që i ngjan zdrukthtarisë. Ajo që nuk funksionon është diçka mes tyre.

Stoli dhe depozitimi i inkorporuar. Stoli në dush është objekt që nuk të ka munguar derisa nuk e ke pasur. Lartësia optimale është 45 deri 48 centimetra. Depozitimi zgjidhet me nike në lartësi të këndshme, të vendosura anash rrymës së drejtpërdrejtë, me ndriçim nga pas nëse do efektin. Niket e gatshme metalike janë më të sigurta për hidroizolim sesa improvizimi në vend.

Vaskë dushi apo dysheme e vazhdueshme? Këtu estetika përplaset me sigurinë dhe duhet të fitojë siguria. Pjerrësia drejt kullimit duhet të jetë rreth 1,5 deri 2 për qind, kanalet lineare e zgjidhin elegantisht hapësirën pranë murit, ndërsa dyshemeja mbi të cilën ecet zbathur kërkon klasifikim përkatës kundër rrëshqitjes - sipas standardit DIN 51097, klasa C është rezistenca më e lartë.

Ajo që nuk fotografohet. Detajet më të shtrenjta janë pikërisht ato që nuk shihen: ventilimi që e nxjerr lagështinë, armatura e heshtur, zdrukthtaria e izoluar mirë, tekstili që thahet shpejt. Pastaj vijnë ngrohësi i peshqirëve ose ngrohja nën dysheme pranë dushit. Dhe një e dhënë me vlerë për këdo që e shikon faturën e ujit - kufizuesit e rrjedhës e mbajnë rrymën në rreth 9 deri 9,5 litra në minutë, ndërsa dallimi nën dush mezi ndihet.

Nëse nga gjithë lista duhet nxjerrë një gjë, ajo është se asnjë nga këto dhjetë hapa nuk kërkon materialin më të shtrenjtë. Kërkon vendime të marra para se të vihet pllaka e parë - ku shkon drita, ku shkon uji, kush do ta përdorë hapësirën. Rinovimi bëhet një herë në pesëmbëdhjetë vjet, ndërsa gabimet në të jetohen çdo mëngjes.