Ekziston një shtëpi në Northemptonshir që për fëmijët e princit Hari do të thotë më shumë se i gjithë Pallati i Bakingemit. Jo sepse është më e madhe ose më e vjetër. Sepse nuk i përket kurorës.

Althorpi është shtëpia e familjes Spenser prej më shumë se pesëqind vjetësh - u ble para se Vindzorët të ekzistonin fare si dinasti. Aty u rrit Diana, aty kthehej kur jeta në oborr i bëhej tepër e ngushtë, dhe aty është varrosur sot, në një ishull të vogël në mes të një liqeni ku vizitorët nuk guxojnë të afrohen. Kjo është e vetmja lidhje emocionale që Arçi dhe Lilibet kanë me Britaninë dhe që nuk varet nga asnjë miratim mbretëror.

Dallimi nuk është sentimental, por krejtësisht praktik. Titujt merren, siguria miratohet ose refuzohet, ftesat për Krishtlindje në Sandringam dërgohen ose nuk dërgohen. Shtëpia e gjyshes, ndërkaq, qëndron aty ku qëndronte edhe në shekullin e gjashtëmbëdhjetë, dhe askush nga Londra nuk vendos kush guxon të hyjë.

Hari edhe më parë ka folur për Althorpin si vend ku gjen „paqe dhe qartësi” - frazë që tingëllon si fjalor terapeutik, por në rastin e tij ka kuptim konkret. Njeriu që humbi nënën në moshën dymbëdhjetë vjeç, dhe pastaj kaloi tri dekada duke parë si fytyra e saj rishitet si përmbajtje, ka saktësisht një vend ku ajo nuk është markë.

Këtë vit fëmijët e panë atë shtëpi me sytë e vet. Marrëdhënia mes familjes dhe institucionit mund të tendoset deri në këputje, por një park me lisa të vjetër nuk këputet. Kjo është formë trashëgimie që asnjë këshill mbretëror nuk mund ta rishikojë.

Dhe këtu ka diçka që në Ballkan kuptohet pa përkthim. Kur institucioni të nxjerr nga të gjitha listat zyrtare, mbetet shtëpia e gjyshit. Jo për shkak të pronës - por sepse ajo është dëshmi se ke ekzistuar para tyre dhe do të ekzistosh pas tyre.

Çarls Spenser, vëllai i Dianës, prej vitesh e mban shtëpinë të hapur për publikun disa javë në vit dhe me këtë paguan mirëmbajtjen e saj. Ky është versioni britanik i problemit klasik me pronën e trashëguar: shkëlqimi është falas vetëm në fotografi. Dallimi është se këtu faturën e paguajnë turistët, jo i afërmi i fundit që ka mbetur në vend.

Për dy fëmijë të lindur në Kaliforni, që rriten në një vend ku „mbretërore” është temë argëtimi, ky është kontakti i parë me diçka që nuk është as lajm as dokumentar. Është thjesht një shtëpi në të cilën dikush nga familja e tyre dikur ishte fëmijë. Ndonjëherë kjo është më se e mjaftueshme.