Tetëmbëdhjetë vjet ajo familje u gjyqësua për një njohje të vetme. Delfin Bel kërkonte që gjykata të thoshte atë që Alberti i Dytë i Belgjikës e heshti gjysmë shekulli - se ajo është vajza e tij. Në vitin 2020 e fitoi. Me të erdhi edhe titulli princeshë, edhe drejtimi „Lartësia e Saj Mbretërore”, edhe fotografia me mbretin Filip, gjysmëvëllanë që deri atëherë bënte sikur ajo nuk ekzistonte.

Trashëgimtarët e asaj njohjeje janë dy të rinj për të cilët opinioni belg mezi di diçka. Dhe këtu historia bëhet më interesante se vetë kontesti gjyqësor.

Mbesa e një mbreti që verës kujdeset për fëmijë në Itali

Zhozefina është 22 vjeçe dhe sapo diplomoi për të drejtat e njeriut në Universitetin e Lajdenit - universiteti më i vjetër holandez, i themeluar në vitin 1575. Studioi në fakultetin në Hagë. Përvojën e parë të punës e fitoi në Pallatin e Arteve të Bukura në Bruksel dhe në Kryqin e Kuq në Mehelen, ndërsa e dyta, siç thotë e ëma, i shkoi më së shumti sepse përputhet me atë që dëshiron të bëjë. Synimi i saj është të vazhdojë si avokate për të drejtat e njeriut dhe të drejtën ndërkombëtare.

Verën nuk e kalon në jaht. Punon si dado në Itali dhe i fiton vetë paratë. E ëma, princesha Delfin, thotë për të se ka ndjenjë të thellë për drejtësinë dhe se nuk ngurron ta ngrejë zërin. Është e vështirë të mos vihet re nga e ka mësuar këtë.

Nipi që këtë verë punon në supermarket

Oskari këtë vit u bë madhor. Shkollën e mesme e mbaroi në Ykle, një nga komunat më të populluara në Bruksel, ku jeton familja. Në vend që të regjistrohet menjëherë diku, merr një vit të lirë. Arsyetimi i së ëmës është më i kuptueshëm se shumica e komunikatave mbretërore: është mirë së pari ta zbulojë botën sesa të angazhohet me nxitim për diçka që më vonë do t'i vijë keq.

Këtë verë punon në supermarket - të njëjtin ku motra e tij më e madhe punoi vitin e kaluar. Vitin e ardhshëm shkon vullnetar në Ugandë, dhe planifikon edhe punë në një organizatë ndërkombëtare.

Pse kjo është fare një histori

Sepse nëpër Evropë nipërit mbretërorë zakonisht shfaqen në ballkone dhe në regata, ndërsa biografitë e tyre nisin me kolegje private. Këta të dy e kanë titullin, por jo rrjetin që zakonisht shkon me të. Njohja e nënës së tyre erdhi vonë, dhe bashkë me të nuk erdhi as funksion oborri, as buxhet.

Delfina, nga ana e saj, kurrë nuk u përshtat me atë protokoll. U shkollua në Kolegjin Chelsea për Arte në Londër, punon si skulptore, ndërsa në Ditën Kombëtare të Belgjikës u shfaq me një fustan rozë barbikor që një pjesë e publikut e cilësoi të papërshtatshëm. Përgjigjja ishte e saktë: nuk ka ndërmend t'i vjedhë vëmendjen askujt, dhe secili e kërkon vëmendjen në mënyrën e vet - mbreti Filip, për shembull, ka katër fëmijë të mrekullueshëm.

Ka diçka të shëndetshme kur një familje me titull i dërgon fëmijët pas arkës dhe në Ugandë në vend se në një rol protokollar oborri. Pyetja është nëse kjo është zgjedhje apo pasojë e faktit që dera e pallatit gjithsesi mbeti gjysmë e hapur.