Botërori ka një fuqi të çuditshme - brenda pak javësh i shndërron vendet për të cilat askush s'ka dëgjuar në emra që të gjithë i shqiptojnë. Këtë verë kjo i ndodhi Kabo Verdes, një arkipelagu prej dhjetë ishujsh të humbur në Atlantik para bregut të Senegalit. E pas tregimit futbollistik fshihet një nga të fshehtat më të ruajtura të Afrikës.

E përshkruajnë si „një përzierje e shijshme plazhesh karaibike, ritmi afrikan dhe shpirti portugez“ - dhe vështirë të gjendet një përshkrim më i mirë. Ishujt janë vullkanikë, si Kanaret ose Azoret, me peizazhe që shkojnë nga plazhe të pafundme ranore te lugina tropikale. Sal ka një aeroport ndërkombëtar dhe plazhet më të mira, parajsë për kaitsurferët. Santo Antão është më i gjelbri, me shtegun legjendar Korda që gjarpëron mbi retë.

Por shpirti i Kabo Verdes s'është te plazhet, por te muzika. São Vicente është ishulli i lindjes së këngëtares legjendare Cesária Évora, „divës këmbëzbathur“ mornia e së cilës e çoi melankolinë e këtyre ishujve në gjithë botën. Këtu kultura do të thotë edhe letërsi, edhe teatër, edhe karnavale me shkëlqim brazilian - një përzierje rrënjësh afrikane dhe trashëgimie portugeze që askund tjetër s'tingëllon njësoj.

Ishulli Fogo ka një vullkan aktiv, ndërsa kafeja dhe vera rriten në tokën e tij vullkanike. Ka liqene të kripur ku pluskon si në Detin e Vdekur, shpella detare me blu neoni, peshkaqenë që shihen nga cektina. Gjella kombëtare quhet kaçupa, ndërsa klima është e butë gjithë vitin, mes 23 dhe 30 gradësh.

Një paralajmërim për ata që tashmë po bëjnë valixhen: s'ka fluturime direkte, do të duhet ndërrim dhe planifikim i mirë, ndërsa udhëtimi mes ishujve bëhet më mirë me avion sepse lidhjet me anije janë të pasigurta. Por pikërisht kjo - fakti se te Kabo Verde s'arrihet lehtë - është arsyeja pse ende mban erë peshku, e jo turistësh. Futbolli e vuri në hartë; tani vetëm duhet të mos e shkatërrojmë me tepër dashuri.