Kur nafta në bursat botërore ngjitet, xhepi i shoferit maqedonas e ndien menjëherë. Fuçia „Brent" u ngjit mbi 110 dollarë, nafta e papërpunuar amerikane mbi 107 - një rritje e nxitur nga tensionet në Lindjen e Mesme dhe paqëndrueshmëria e tregjeve. Dhe tek ne, si me rregull, kjo do të thotë vetëm një gjë: shtrenjtim te pompa.

Nga 7 korriku vlejnë çmimet e reja. Eurosuper BS-95 kushton 85,5 denarë për litër, BS-98 është 87,5, kurse dizeli 82,5 denarë - me një rritje prej 2,50 denarësh për dizelin dhe një denar për benzinat. Çmimet referuese në nivel botëror janë rritur ndjeshëm - benzinat mbi 2,5 për qind, dizeli mbi 5 për qind. Rregullatori i energjisë thotë se çmimi vetëm ndjek dinamikën e tregjeve.

Problemi është se kur nafta bie, ulja tek ne vjen ngadalë e me druajtje - kurse kur ngjitet, shtrenjtimi arrin menjëherë e plotësisht. Kësaj i shtohet edhe dobësimi i denarit ndaj dollarit për rreth 1,5 për qind, çka e shtrëngon më tej importin e energjentëve. Pra paguajmë dyfish - edhe çmim më të lartë të naftës, edhe denar më të dobët.

Për një vend pa naftë të vetën, varësia nga tregu botëror është një realitet që s'mund të shmanget. Por mënyra si kjo varësi i përcillet qytetarit - shpejt lart, ngadalë poshtë - është çështje politike, jo gjeologjie. Çdo litër që shtrenjtohet do të thotë edhe transport më i shtrenjtë, ushqim më i shtrenjtë, gjithçka më e shtrenjtë. Pyetja që shoferi bën te çdo pompë mbetet e njëjtë: pse kur bota liron, ne e ndiejmë të fundit?