Кога нафтата на светските берзи расте, џебот на македонскиот возач го чувствува веднаш. Барелот „Брент” се искачи над 110 долари, американската сурова нафта над 107 – раст поттикнат од тензиите на Блискиот Исток и нестабилноста на пазарите. А кај нас, како по правило, тоа значи само едно: поскапување на пумпа.

Од 7 јули важат новите цени. Еуросупер БС-95 чини 85,5 денари за литар, БС-98 е 87,5, а дизелот 82,5 денари – со зголемување од 2,50 денари за дизелот и еден денар за бензините. Референтните цени на светско ниво пораснале значително – бензините за над 2,5 отсто, дизелот за над 5 отсто. РКЕ вели дека цената само ја следи динамиката на пазарите.

Проблемот е што кога нафтата паѓа, намалувањето кај нас доаѓа бавно и срамежливо – а кога расте, поскапувањето стигнува веднаш и целосно. На тоа се додава и слабеењето на денарот во однос на доларот за околу 1,5 отсто, што дополнително го притиска увозот на енергенси. Значи плаќаме двојно – и повисока цена на нафта, и послаб денар.

За земја без сопствена нафта, зависноста од светскиот пазар е реалност што не може да се избегне. Но начинот на кој се пренесува таа зависност на граѓанинот – брзо нагоре, бавно надолу – е прашање на политика, не на геологија. Секој литар што поскапува значи и поскап превоз, поскапа храна, поскапо сè. Прашањето што возачот го поставува на секоја пумпа останува исто: зошто кога светот поевтинува, ние тоа последни го чувствуваме?