Edhe një afat, edhe një ditë D, dhe përsëri - marrëveshje s'ka. Kodi zgjedhor, pjesë e Agjendës reformuese që na ndan nga Bashkimi Evropian, prapë ka ngecur mes hesapeve partiake. Dhe këtë herë në tavolinë nuk janë vetëm parime, por edhe 4,2 milionë euro para evropiane që varen drejtpërdrejt nga fakti nëse politikanët do të ulen dhe do të merren vesh.

Euroambasadori Mihalis Rokas nuk e humb shpresën - ose të paktën kështu thotë. „Ka edhe një ditë për të arritur konsensus. E kuptoj që koordinatorët e partive takohen çdo ditë", deklaroi ai, duke kujtuar se bëhet fjalë për 4,2 milionë euro që do të përdoreshin në dobi të qytetarëve maqedonas. Optimizmi i një njeriu të cilit Brukseli i ka dhënë detyrën të numërojë hapat. Pyetja është nëse ai optimizëm ka bazë në terren, apo është mirësjellje diplomatike.

Secili me kushtin e vet, askush me zgjidhje

Sepse në terren partitë janë palë diametralisht të kundërta. Kryetari i LSDM-së, Venko Filipçe, porositi se opozita do të pranojë një ligj që vërtet e përmirëson votimin, por jo një mekanizëm përmes të cilit zgjedhjet mund të manipulohen. „Si do të kontrollohet votimi elektronik ose dërgimi i letrave me postë?", pyeti ai, duke hedhur poshtë propozimin që qytetarët jashtë vendit të votojnë në rrugë elektronike ose me postë pa mekanizma shoqërues kontrolli.

VMRO-DPMNE, përmes zëdhënësit Valentin Manasievski, e kthen pllakën së prapthi dhe ia hedh fajin opozitës, duke pretenduar se LSDM, Levica dhe BDI nuk kanë interes për ligj të ri. Levica, nga ana e saj, ngul këmbë në kërkesën e vet të vjetër - një njësi zgjedhore dhe lista të hapura, që sipas saj është i vetmi ilaç i vërtetë për mosfunksionimin e sistemit. Dhe partitë e popullsisë shqiptare vënë kushte: votimi i qytetarëve jashtë vendit duhet të përfshihet, ndërsa nga blloku shqiptar tashmë paralajmërohet mundësia që ligji të bllokohet nëse kjo nuk plotësohet.

Pra kemi katër kushte dhe asnjë zgjidhje. Secili me vijën e vet të kuqe, secili gati ta rrëzojë marrëveshjen nëse kërkesa e tij nuk kalon. Dhe ndërsa zgjasin këto takime ditore të koordinatorëve, ora rrjedh - jo vetëm deri te afati i nesërm, por edhe deri te momenti kur Brukseli do të ndalojë së numëruari hapat dhe do të nisë t'i marrë paratë.

Ky nuk është afati i parë që skadon pa rezultat dhe ka gjasa të mos jetë i fundit. Por retorika për konsensus, e përsëritur nga çdo palë ndërsa njëkohësisht secili mbahet për të vetin, fillon të tingëllojë bosh. Kur të gjithë flasin për marrëveshje e askush nuk lëviz, atëherë „thirrja për konsensus" vërtet duket si jehonë në shkretëtirë. Ndërsa faturën, si zakonisht, do ta paguajnë qytetarët - këtë herë fjalë për fjalë, në milionë evropianë të pashpenzuar.