Kari nuk shkon në fund: qumështi i kokosit zihet me erëza të plota para se pula të hyjë fare në tigan

Shumica e varianteve shtëpiake të pulës me kari dështojnë te i njëjti vend - kariu hidhet në tigan në fund, bashkë me gjithçka tjetër, dhe merr një salcë të verdhë me shije pluhuri. Dallimin e vërtetë e bën një hap që nuk ka të bëjë fare me pulën: qumështi i kokosit zihet me erëza të plota para se ta shohësh fare mishin.

Katërqind mililitra qumësht kokosi ngrohen pa vluar. Në to shkojnë tetë karafila, dhjetë kokrra piper i zi, tetë fara kardamomi dhe një lugë xhenxhefil i freskët i grirë. Kjo ziehet në zjarr të ulët dhjetë deri pesëmbëdhjetë minuta, përzihet herë pas here, pastaj kullohet dhe lihet mënjanë. Ajo që mbetet është qumësht i erëzuar, e jo qumësht me erëza brenda tij - dallimi ndihet në lugën e parë.

Tri gjokse pule priten në copa dhe skuqen në një tigan të madh me vaj dhe kripë, vetëm sa të marrin ngjyrë. Pastaj nxirren. Në të njëjtin tigan shkon qepa e grirë imët dhe dy thelpinj hudhre, e kur të zbuten - një lugë koncentrat domatesh. Qepa skuqet ngadalë; këtu krijohet ëmbëlsia mbi të cilën mbështetet më pas i tërë gjelli.

Pula kthehet në tigan, shtohet një lugë e mbushur kari, një lugë çaji kanellë dhe një lugë çaji shafran i Indisë. Erëzat përzihen shkurt në të nxehtë para se të hyjë lëngu - ai kontakt i shkurtër me vajin është ai që i hap aromat. Pastaj derdhet qumështi i kulluar i kokosit dhe gjithçka gatuhet në temperaturë mesatare njëzet minuta.

Shërbehet me oriz të bardhë. Dy këshilla që vlejnë më shumë se recepti: mos e kripni salcën në fillim sepse ajo trashet dhe kripa përqendrohet, dhe lëreni gjellin të pushojë disa minuta para se ta shërbeni. Në Indi nën fjalën „kari“ fshihen të panumërta përgatitje të ndryshme - kjo është vetëm ajo që funksionon në kuzhinë shtëpiake, pa përbërës special dhe pa pajisje që nuk i keni.