„Nuk ka më banda, nuk ka më krim, nuk ka reketim, nuk ka më ekonomi të marihuanës, nuk ka më provizione nga Llotaria… Nuk ka.“ Këtë e deklaroi kryeministri Hristijan Mickoski pas vizitës në kompaninë „Tesa Enerxhi“, duke iu përgjigjur pyetjeve të gazetarëve për standardin e jetesës.

Fjalia është ndërtuar me pesë mohime radhazi dhe mbyllet me të gjashtin. Është një konstruksion retorik që tingëllon bindës kur dëgjohet - dhe që bëhet shumë më i vështirë kur merret pjesë-pjesë. Nuk ka më krim. Në një vend ku po të njëjtën javë MPB-ja parashtroi kallëzim penal ndaj 27 personave për një skemë me patenta shoferi që zgjati gjashtë vjet, nga të cilët shtatë janë në arrati.

Mickoski pohon gjithashtu se dallimi në rritjen e pensioneve është „16 herë më i madh“ nga ajo që bëri pushteti i mëparshëm. Një shifër e thënë pa periudhë, pa bazë dhe pa metodologji. Gjashtëmbëdhjetë herë nga çfarë - nga shuma e përgjithshme, nga përqindja, nga një vit konkret? Kur një numër shqiptohet pa njësinë që e bën të saktë, ai pushon së qeni e dhënë dhe bëhet slogan.

Kush e paguan faturën

Pjesa e dytë e daljes ishte edhe më e mprehtë. Kryeministri tha se qytetarët sot po paguajnë faturat e qeverive të Zaevit dhe Kovaçevskit, ndërsa ish-funksionarët „shijojnë destinacione ekzotike, udhëtojnë me jahte luksoze dhe argëtohen me yje të muzikës ballkanike“.

Pamja është efektive. Por vëreni kornizën kohore: pushteti është në vitin e tretë të mandatit, ndërsa historia se kush është fajtor ende u referohet shtatë viteve të mëparshme. Mickoski e tha vetë: „ata patën shtatë vjet mundësi ta përmirësonin cilësinë e jetës së qytetarëve“. Pyetja që vetvetiu shtrohet është sa vjet i duhen çdo qeverie të radhës që kritika të pushojë së qeni për dikë tjetër.

Njëkohësisht ai pranoi se probleme ekzistojnë. „Unë nuk them se tani është përsosur. Po, kemi probleme dhe po i zgjidhim. Nuk them se tani rrjedh mjaltë e qumësht“, tha kryeministri, duke shtuar se megjithatë „sot jetohet shumë më mirë se para tre vjetësh“ dhe se këtë e vërtetojnë të gjitha matjet publike.

Krizat si arsyetim dhe si mundësi

Mickoski numëroi edhe sfidat globale - luftën në Ukrainë, përshkallëzimin në Lindjen e Mesme, paqëndrueshmërinë në Gjirin Arabik - dhe porositi se qeveria është e motivuar t'i kthejë ato kriza në mundësi për përparim. Pastaj shtoi edhe diçka që rrallë dëgjohet nga një kryeministër: se edhe pas tre vjetësh „do të jetohet vështirë“.

Kjo është ndoshta fjalia më e sinqertë e gjithë daljes. Premtimi për një nesër më të mirë tani është premtim për një nesër të vështirë, por më pak të vështirë se sot. Larg nga „mjalti e qumështi“, dhe larg nga gjuha me të cilën vjen në pushtet.

Kritikat e opozitës për standardin kryeministri i quajti „truk PR i menduar nga konsulentë për ta humanizuar opozitën“. Ndoshta është kështu. Por kur një qeveri i përgjigjet pyetjes për pagat me pohimin se nuk ka krim, dhe pyetjes për krimin me pohimin se të mëparshmit ishin më të këqij, atëherë edhe ajo luan në të njëjtën fushë.