Hapësira mediatike sot është e mbushur me kolumna. Çdo ditë dhjetëra „analistë", „ekspertë", „njohës" dhe „intelektualë të pavarur" shkruajnë tekste që gjoja shpjegojnë realitetin. Por gjithnjë e më shpesh publiku vetes po i bën një pyetje të rrezikshme - a janë një pjesë e këtyre kolumnave analiza të vërteta apo porosi politike dhe biznesi mirë të paketuara?

Në një shtet ku besimi në institucione është i ulët, dhe tregu mediatik është ekonomikisht i varur, kolumnja u bë arma më e lirë dhe më e fuqishme për të ndikuar mbi mendimin publik. Nuk duhet televizion, nuk duhet debat, nuk duhet hulumtim. Mjafton një tekst „i fortë", disa portale, ndarja në rrjetet sociale dhe tashmë krijohet atmosfera se „publiku mendon kështu".

Gjithnjë e më shpesh shohim qëndrime identike në disa portale në të njëjtën ditë. Të njëjtat mesazhe, të njëjtat ndërtime, të njëjtat narrativa „të rastësishme". Kur kjo përsëritet dhjetë herë, nuk është më mendim - është fushatë e organizuar.

Më e tmerrshmja është se kolumnja, që dikur ishte hapësirë për debat intelektual, sot shpesh kthehet në:

• ngjyrim të fortë politik,
• stil emocional dhe konfrontues,
• personalizim të temave,
• distancë e vogël mes autorit dhe qendrave politike/biznesit,
• mbiprodhim enorm.

Kolumnja kurrë nuk duhej të ishte megafon partiak, hesap personal ose tekst i paguar i mbështjellë në „analizë". Kolumnja e vërtetë është shumë më shumë se mendim. Ajo është qëndrim pas të cilit autori qëndron me emër, dije, argumente dhe integritet personal.

Kolumnisti nuk është një njeri që shkruan atë që publiku do të dëgjojë. Kolumnisti është njeri që ka guximin të shkruajë edhe atë që askush nuk do të dëgjojë.

Në kohën kur mediat janë të mbushura me klikime, sensacione dhe luftëra ditore politike, kolumnja duhet të jetë vendi i fundit ku do të mbetet arsyeja. Hapësira ku faktet janë më të rëndësishme se fyerjet, dhe argumentet më të forta se emocionet.

Kolumnja e vërtetë nuk shkruhet për t'i bërë qejfin një qendre pushteti.
Nuk shkruhet për tender.
Nuk shkruhet për grant.
Nuk shkruhet për parti.
Dhe nuk shkruhet për të marrë duartrokitje nga „të vetët".