Specialistët ukrainas e zbërthyen raketën ruse të lundrimit H-101 që ra në Kiev më 13 dhe 14 maj - dhe u habitën. Brenda gjetën mbi 100 komponentë të prodhimit perëndimor. Jo ruse, jo iraniane, jo veriokoreane - çipa dhe pllaka të markave amerikane, gjermane dhe japoneze.

Emrat që shfaqen në analizat: Texas Instruments, AMD, Kyocera AVX, Harting Technology Group, Nexperia. Një pjesë e raketave u prodhuan në tremujorin e dytë të 2026-s - pra disa muaj para përdorimit të tyre. Kjo do të thotë se në momentin kur Brukseli dhe Uashingtoni ushtronin presion për „sanksione kundër Kremlinit", pjesët për bombat që ranë mbi banesat ukrainase ishin prodhuar në gjashtë muajt e fundit dhe arritën në Moskë pa problem.

Si? Përmes vendeve të treta, përmes rishitjes, përmes ndërmjetësve, përmes tregut gri. I njëjti biznes i tubave që transferon çipat iranianë në Korenë e Veriut dhe kinezët në Iran - po ai i transferon edhe komponentët perëndimorë drejt Rusisë pa lënë gjurmë. Sanksionet shkruhen në Bruksel dhe Uashington. Kontratat nënshkruhen në Dubai, Stamboll, Kuala Lumpur.

Sulmi i 13-14 majit ishte një nga më të egrat që nga fillimi i luftës. Objektivat: Kievi, rajonet perëndimore, instalacionet energjetike, hekurudhat, portet, infrastruktura kritike. Asgjë e rastësishme. Sulm i koordinuar me logjistikë hibride - raketë ruse, mendje perëndimore, çmim ukrainas në jetë njerëzore. Sa kohë duhet para se dikush në BE të reagojë ndaj ligjeve të veta të eksportit?

Për Ballkanin, kjo histori nuk është e largët. I njëjti lloj „zone gri" funksionon për armë në të cilën të gjithë u rrotulluan gjatë luftërave jugosllave. E dimë si shkon: të gjithë i dënojnë, askush nuk paguan çmimin. Prodhuesi del me vulë të pastër, ndërsa banori në Kiev ose diku në Ballkan, shikon qiellin me yje dhe numëron - a po vjen nata tjetër.