Kryeministri Hristijan Mickoski porositi se ndryshime kushtetuese siç i kërkon Bullgaria nuk do të lejojë të ndodhin në këtë formë, por se bisedimet vazhdojnë. „Unë jam i gatshëm të bisedoj me këdo kudo. Unë nuk jam sekondant që t'ju them deri kur”, deklaroi ai.

Pjesa më e fortë e paraqitjes së tij nuk është refuzimi, por argumenti me të cilin e arsyeton. Mickoski hapi një çështje që deri tani rrallë është parashtruar kaq drejtpërdrejt në bisedimet me Sofjen - çështjen e reciprocitetit.

„Ne jemi të vetëdijshëm se çfarë ka rënë dakord ajo ndonjë Qeveri e mëparshme, por gjithashtu në Bullgari ndonjë Qeveri e mëparshme ka rënë dakord për diçka që quhet respektim i të drejtave të njeriut”, tha kryeministri. Dhe shtoi se kemi një duzinë vendimesh nga Gjykata për të Drejtat e Njeriut në Strasburg lidhur me bashkësinë maqedonase në Bullgari - të respektohen të drejtat e saj, të lejohet regjistrimi i klubeve dhe organizatave. Kjo, thotë ai, nuk respektohet, ndërsa nga ne kërkohet ta respektojmë tonën.

„Kjo quhet bulizëm dhe nuk ka asnjë lidhje me kriteret e Kopenhagës, as me vlerat e BE-së të përcaktuara nga Shumani, De Gasperi dhe Adenaueri”, deklaroi Mickoski.

Fjalia që e mban tërë historinë

Pamja më e mirë e gjithë paraqitjes është kulinare. „Kjo nuk është tryezë suedeze, ku kjo më përshtatet, ajo nuk më përshtatet, këtë do ta marr, atë do ta lë. Jo, këto janë parime. Sa luani me parimet, aq peshoni si njeri.”

Pastaj vjen pjesa që çdo qytetar i këtij vendi mund ta verifikojë vetë, pa analiza. E ndryshuam emrin kushtetues. E ndryshuam flamurin. Ndryshuam kartëmonedhat. E ndryshuam Kushtetutën disa herë. Mickoski kujtoi se i thoshin - vetëm ndryshojeni emrin dhe menjëherë pas kësaj hyni në NATO, filloni bisedimet dhe për katër-pesë vjet jeni anëtare e BE-së.

„Ato 4-5 vjet kaluan para 3 vjetësh, ndërsa ne jemi ende në të njëjtin vend ku ishim para se ta ndryshonim emrin kushtetues”, tha kryeministri.

Kjo është një fjali që asnjë kundërshtar në këtë vend nuk mund ta rrëzojë me fakte, sepse është aritmetikë, jo politikë. Pyetja që mbetet pezull është tjetër dhe i drejtohet po asaj Qeverie: nëse zgjidhjet e përkohshme refuzohen dhe kushti nuk ndryshon, cili është saktësisht plani përveç pritjes? Mickoski thotë se do të bisedojë kur në tryezë të ketë një zgjidhje që na çon brenda, ndërsa në ndërkohë do të punohet në agjendën e reformave.

Kjo është pozitë që mbrohet logjikisht. Por agjenda e reformave është diçka që gjithsesi duhet zbatuar, me Sofjen ose pa të. Dhe qytetari që e pret atë agjendë në spital, në gjykatë ose në sportel, do ta vlerësojë Qeverinë pikërisht sipas saj - jo sipas asaj se kush kujt i tha bulizëm.