Mobiliet e viteve shtatëdhjetë e tetëdhjetë po kthehen, dhe jo si nostalgji por si llogari. Një tavolinë e rrumbullakët ngjyrë vaji e verdhë për gjashtëdhjetë euro në një treg të përdorurash do t'i mbijetojë çdo kompleti nga dyqani serik i blerë për tri herë më shumë. Kjo është e gjithë matematika pas trendit.

Termi vintage është i gjerë dhe nuk do të thotë antikë - më së shpeshti mbulon sende nga ato dy dekada. Çelësi nuk është të bësh muze të një periudhe, por ta përziesh me atë që tashmë e ke. Një vitrinë e vjetër pranë një divani bashkëkohor funksionon; një dhomë e tërë e viteve shtatëdhjetë duket si skenografi.

Arsyetimi i dytë, më pak i përmendur

Blerja e mobilieve të përdorura është edhe mënyra më e drejtpërdrejtë për të shpenzuar më pak. Ato copa janë bërë për të zgjatur - shumë prej tyre janë dru masiv, e jo panel me fletë. Kur një send ka rezistuar dyzet vjet, gjasa që të rezistojë edhe njëzet të tjera është shumë më e madhe se ajo e një mobilieje të re të bashkuar me gozhdë e ngjitës.

Mos e bli sepse të pëlqeu

Ky është këshilla që kursen më së shumti para. Para se të paguash diçka në treg, përgjigju tri pyetjeve: ku saktësisht do të qëndrojë, çfarë funksioni do të kryejë dhe në çfarë gjendjeje është. Emocioni në çastin e blerjes është këshilltari më i keq, sepse sendi pastaj me vite rri në korridor dhe të pengon.

Tri gjërat që shihen janë: përmasat, materiali dhe ngjyra. Përmasat maten në shtëpi para se të nisesh, jo me sy para tezgës. Materiali - a është dru, metal, li apo pëlhurë tjetër - përcakton si do të mirëmbahet. Ngjyra e drurit është ajo që rrallë kontrollohet: nuancat e ngrohta dhe ato të ftohta nuk qëndrojnë mirë pranë njëra-tjetrës, dhe kjo shihet vetëm kur sendi futet në dhomë.

Kontrollo gjendjen, jo pamjen

Hap të gjitha sirtarët. A lëkundet tavolina. A mbajnë kunjat. A ka struktura stabilitet të vërtetë apo thjesht duket mirë nga një metër larg. Ky kontroll zgjat dy minuta dhe është dallimi mes gjetjes dhe shpenzimit - sepse riparimi i një konstruksioni të lëkundur lehtë e kalon çmimin e vetë sendit.

Çfarë vlen të kërkohet

Nga mobiliet: tavolina buke, karrige, komoda, arka dhe tavolina ndihmëse. Këto janë sendet që futen më lehtë në një dhomë ekzistuese dhe që falsifikohen më vështirë.

Pasqyrat janë kategori më vete - pothuajse çdo pasqyrë e vjetër qëndron mirë në pothuajse çdo hapësirë, pavarësisht stilit përreth. Rrallë ka send me shkallë kaq të lartë suksesi.

Tekstili është grupi i tretë: qilima të vjetër, çarçafë, mbulesa dhe perde. Aty dallimi në cilësinë e endjes është më i dukshëm, ndërsa çmimi më i vogël.

Nëse dëshiron ta ndryshosh - ndryshoje

Ekziston një qëndrim se mobilja e vjetër duhet të mbetet e paprekur. Nuk duhet. Zhveshja, ribojatisja, ndërrimi i dorezave dhe i listelave janë krejtësisht të ligjshme. Ka edhe zgjidhje më të shpejta me letër dekorative ose vinil.

Si ruajtja ashtu edhe modernizimi janë qasje të drejta - varet nëse sendi ka vlerë ashtu siç është, apo vetëm një konstruksion të mirë mbi të cilin ndërton. Një komodë e viteve tetëdhjetë me doreza të reja dhe një shtresë boje bëhet copë e re, e prapë mbetet më mirë e punuar se gjithçka që do të blije për të njëjtat para.

Ku gjenden

Antikuaret kanë çmimet më të larta, por edhe copat më cilësore e më të rralla. Dyqanet e sendeve të përdorura janë terren i mesëm. Më lirë është te blerësit nga rrënimet, ku përfundojnë dyer, listela dhe pjesë shtëpish të vjetra. Më argëtueset janë panairet dhe tregjet e antikave.

Një rregull vlen për të gjitha: malli ndryshon vazhdimisht, prandaj ai që kalon rregullisht gjen, ndërsa ai që pret sendin e përsosur nga hera e parë - nuk gjen. Durimi është këtu e vetmja monedhë që nuk paguhet me para.