„Ozempik natyral“ nuk ka: Dietologia Salena Sainz thotë se ushqimi nuk e arrin ilaçin, por proteinat, fibrat dhe dhjetë minuta ecje mund ta nxisin hormonin GLP-1

Para disa vjetësh shkurtesën GLP-1 e dinin mjekët. Sot e di çdokush që ka dëgjuar për Ozempik. Ilaçi që përdoret për diabet dhe, në raste të caktuara, për peshë të tepërt, e bëri të famshëm hormonin që trupi gjithsesi e prodhon vetë: lirohet kryesisht në zorrë pas ngrënies, ndihmon në sekretimin e insulinës, e ngadalëson zbrazjen e stomakut dhe i dërgon trurit mesazhin se kemi ngrënë mjaftueshëm.

Logjikisht, pas ilaçit erdhi edhe libri. Dietologia-nutricioniste Salena Sainz shkroi „Revolucioni i GLP-1 natyral“, ndërsa pohimi i saj më i sinqertë është ai që nuk e pret nga një titull i tillë: me ushqim nuk do ta arrish efektin e fuqishëm të ilaçit. Do të ndihesh më mirë, thotë ajo, dhe kaq. Fjala „revolucion“ është për kopertinën. Përmbajtja është më modeste dhe për këtë më e përdorshme.

Proteinat dhe yndyrnat. Proteinat e nxisin më fort lirimin e hormonit: kur treten, aminoacidet arrijnë në zorrë dhe aktivizojnë qelizat që e prodhojnë. Vezë, peshk, bishtajore, produkte nga soja. Sainz i veçon në mënyrë të veçantë bishtajoret, sepse japin proteina bimore së bashku me fibra dhe minerale, dhe peshqit e yndyrshëm për shkak të omega-3. Yndyrnat e shëndetshme nga vaji i ullirit, avokadoja, frutat e thata dhe farat mund ta zgjasin ngopjen, por kjo nuk është leje: sasia llogaritet edhe këtu.

Zorrët. Kur bakteret e dobishme fermentojnë fibra të caktuara, krijojnë substanca si butirati, që mund ta nxisin hormonin e ngopjes. Prandaj në listë janë tërshëra, perimet, fasulet, frutat e plota dhe farat, por edhe orizi ose patatet e ziera dhe të ftohura, që përmbajnë niseshte rezistente. Shtoni kos, kefir dhe lakër turshi. Në Ballkan kjo nuk tingëllon si revolucion. Tingëllon si dimërore dhe tavë fasulesh, vetëm me terminologji më të hollë.

Radhitja në pjatë. Dobia e vërtetë ndoshta qëndron te zakonet që nuk kushtojnë asgjë. Darka të paktën dy deri në tre orë para gjumit. Ngadalë, me përtypje të mirë, dhe me kujdes kur trupi thotë se mjafton. Në fillim perimet, pastaj proteinat, në fund karbohidratet, sepse kjo radhitje mund t'i zvogëlojë kërcimet e sheqerit. Dhe pas vaktit dhjetë deri në pesëmbëdhjetë minuta ecje, sepse muskujt shpenzojnë një pjesë të glukozës në gjak.

Stresi dhe gjumi. Kortizoli gjatë stresit mund ta ndryshojë oreksin dhe të të shtyjë drejt ushqimit kalorik. Sainz propozon frymëmarrjen 4-7-8: katër sekonda thithje nga hunda, shtatë mbajtje, tetë nxjerrje e ngadaltë, katër herë radhazi. Për stërvitjen rekomandon një përzierje force, aerobiku dhe shëtitjesh, me pushim të mjaftueshëm, sepse më fort nuk do të thotë gjithmonë më mirë. Për gjumin: pesë minuta shkrim i brengave, ekrane të fikura, dhomë gjumi e freskët dhe shtatë deri në nëntë orë gjumë.

Nëse kjo ju ngjan me këshilla që i keni dëgjuar edhe para se të ekzistonte Ozempiku, nuk gaboni. E re është vetëm etiketa. Pyetja është pse zakonet e zakonshme kishin nevojë për një ilaç të shtrenjtë dhe një shkurtesë të re që t'i marrim seriozisht.