Rosario Flores është 62 vjeçe, në qershor u bë gjyshe për herë të parë, dhe aktualisht është në turne me të cilin shënon më shumë se tre dekada karriere. Pyetja që i shtrohet më shpesh është si duket ashtu. Përgjigjja që jep prej vitesh është e mërzitshme, çka zakonisht do të thotë se është e saktë.

„Kam qenë gjithmonë shumë sportive. Ende jam, sepse kam shumë energji dhe duhet ta drejtoj disi”, deklaroi ajo. Nuk përmendet asnjë suplement në pluhur, asnjë trajtim, asnjë program me emër. Stërvitet në shtëpi dhe kërcen. Kaq.

Gjysma e dytë e përgjigjes është më interesante: në turne, gjatë koreografive kërkuese, humbet deri në dy kilogramë për çdo koncert. Kjo nuk është stërvitje në kuptimin që na e shet industria - kjo është punë. Një njeri që me dekada qëndron në skenë nga dy orë në lëvizje nuk shkon në palestër për të „dukur mirë”, por sepse pa këtë nuk mund ta mbarojë ndërrimin.

Këtu është dallimi që rrallë thuhet me zë. Industria e shëndetit dhe bukurisë shet një gjendje - një pamje që arrihet dhe pastaj mbahet me produkte. Ajo që përshkruan Floresi është funksion: trupi i duhet për të punuar, prandaj e mban. Rezultati është pasojë anësore, jo qëllim.

Është e martuar njëzet vjet me Pedro Manuel Lazagën, të cilin e njohu në xhirimet e filmit të Pedro Almodovarit të vitit 2002. U martuan në vitin 2006 në Zahora, në Kadiz. As kjo nuk është rastësi në histori - vazhdimësia, te njerëzit dhe te zakonet, rrallë është fotogjenike, por zakonisht është ajo që bën dallimin pas tridhjetë vjetësh.

„Nuk jam e njëjta si kur isha më e re, por ndihem shumë e re, me shumë forcë dhe dëshirë për të bërë gjëra”, thotë ajo. Pranimi se diçka ka ndryshuar, pa u shtirur sikur nuk ka ndryshuar - kjo është një fjali që tingëllon ndryshe nga gjithçka që do të lexosh në etiketën e një kremi.

A na duhet vërtet edhe një produkt, apo thjesht diçka që na detyron të lëvizim çdo ditë? Përgjigjen e dimë të gjithë. Problemi është se e dyta nuk shitet në shishe.