Осумнаесет години таа фамилија се судеше за едно признание. Делфин Бел бараше судот да го каже она што Албер Втори од Белгија го премолчуваше половина век – дека е негова ќерка. Во 2020-та го доби. Со него дојде и титулата принцеза, и обраќањето „Нејзино Кралско Височество”, и фотографијата со кралот Филип, полубратот што дотогаш се правеше дека ја нема.

Наследниците на тоа признание се двајца млади луѓе за кои белгиската јавност едвај знае нешто. И тука приказната станува поинтересна од самиот судски спор.

Внуката на еден крал што лете чува деца во Италија

Жозефин има 22 години и штотуку дипломирала човекови права на Универзитетот во Лајден – најстариот холандски универзитет, основан во 1575 година. Студирала на факултетот во Хаг. Првото работно искуство го стекнала во Палатата на убавите уметности во Брисел и во Црвениот крст во Мехелен, а второто, како што вели мајка ѝ, ѝ легнало најмногу затоа што се совпаѓа со тоа што сака да го работи. Целта ѝ е да продолжи за адвокатка за човекови права и меѓународно право.

Летото не го поминува на јахта. Работи како дадилка во Италија и си заработува свои пари. Мајка ѝ, принцезата Делфин, за неа вели дека има длабоко чувство за правда и дека не се двоуми да го крене гласот. Тешко е да не се забележи од каде го научила тоа.

Внукот што ова лето работи во супермаркет

Оскар оваа година стана полнолетен. Средно училиште завршил во Укле, една од најнаселените општини во Брисел, каде што семејството живее. Наместо веднаш да се запише некаде, зема слободна година. Образложението на мајка му е поразбирливо од повеќето кралски соопштенија: добро е прво да го открие светот отколку набрзина да се обврзе на нешто за кое подоцна ќе жали.

Ова лето работи во супермаркет – истиот во кој неговата постара сестра работела претходната година. Следната година оди како волонтер во Уганда, а планира и работа во меѓународна организација.

Зошто ова воопшто е приказна

Затоа што низ Европа кралските внуци обично се појавуваат на балкони и на регати, а нивните биографии почнуваат со приватни колеџи. Овие двајца ја имаат титулата, но не и мрежата што обично оди со неа. Признанието на мајка им дојде доцна, и заедно со него не дојде ниту дворска функција, ниту буџет.

Делфин, пак, никогаш не се вклопила во тој протокол. Се школувала на Челси колеџот за уметности во Лондон, работи како скулпторка, а на Националниот ден на Белгија се појави во розов барбикор фустан што дел од јавноста го прогласи за несоодветен. Одговорот беше прецизен: нема намера да му го краде вниманието на никого, а секој го бара вниманието на свој начин – кралот Филип, на пример, има четири прекрасни деца.

Има нешто здраво во тоа кога едно семејство со титула ги праќа децата зад каса и во Уганда наместо во дворска протоколарна улога. Прашањето е дали тоа е избор или последица од тоа што вратата на дворецот сепак останала полуотворена.