ABD ile İran arasındaki ateşkes ne kadar sürdüyse o kadar sürdü - ve diplomatlar kalıcı anlaşmadan bahsederken, ABD silahlı kuvvetleri Hormuz Boğazı'nda mayın döşemeye çalıştığı iddia edilen iki İran teknesini imha etti. Aynı zamanda, İran hava savunma sistemlerinin Amerikan uçaklarına ateş açmasının ardından bu sistemlere yönelik yeni bir vuruş dizisi doğrulandı.

Hormuz dünya ekonomisinin boğazıdır. Onun içinden küresel petrol üretiminin yaklaşık yüzde 20'si ve sıvılaştırılmış gazın önemli bir kısmı geçer. Bu sulardaki herhangi bir askeri olay petrol fiyatlarını yükseltir, borsalarda paniğe yol açar ve Avrupa ve Asya'daki üreticiler için ciddi sorular doğurur. Hemen her şeyi ithal eden Balkanlar doğrudan etkilenir.

ABD Merkez Komutanlığı vuruşların „savunma amaçlı, tırmandırıcı değil" olduğunu öne sürüyor. Bu standart bir formülasyon ve hiçbir şey açıklamıyor - çünkü bu koşullarda savunma ile tırmandırma arasındaki fark, tam da ateşi açanlar tarafından belirlenir. İran resmi olarak tepki vermedi, ama yerel kaynaklar İran'ın Körfez'deki ana limanı Bandar Abbas yakınlarında patlamalar ve Devrim Muhafızları arasında kayıplar bildiriyor.

Dışişleri Bakanı Marco Rubio, İran ile olası bir anlaşmanın „birkaç gün sürebileceğini", ama Hormuz'un açık kalmasının Washington için „temel öncelik" olarak kalacağını söyledi. Tercüme: biz onu açık tutacağız ve siz bize yardım edebilir veya çekebilirsiniz. Bu güç dilidir, diplomasi değil.

Balkanlar için soru: petrol fiyatları gelecek hafta yüzde 15 sıçrarsa (ki bu sürpriz olmazdı), bu maliyetleri kim karşılayacak? Düşük-ortalama gelirli bir Makedon hanesi mi? Makedon nakliyeciler mi? Hayır, biz zincirin sonundayız. Biz en son ödüyoruz ve daha fazla ödüyoruz.

Ateşkes - eğer hiç olduysa - şimdi çatladı. Soru yeni bir savaş olup olmayacağı değil, küçük bir tırmanmanın büyük bir şeye dönüşmeden önce dizginlenip dizginlenemeyeceği.