Armëpushimi mes SHBA-së dhe Iranit zgjati sa zgjati - dhe pikërisht ndërsa diplomatët flisnin për marrëveshje të qëndrueshme, forcat ushtarake amerikane shkatërruan dy varka iraniane që dyshohej se po përpiqeshin të vendosnin mina në Ngushticën e Hormuzit. Njëkohësisht, është konfirmuar një seri e re goditjesh mbi sistemet iraniane të mbrojtjes kundërajrore, pasi ato kishin hapur zjarr mbi avionët amerikanë.

Hormuzi është fyti i ekonomisë botërore. Përmes tij kalon rreth 20 për qind e prodhimit botëror të naftës dhe një pjesë domethënëse e gazit të lëngshëm. Çdo incident ushtarak në këto ujëra rrit çmimet e naftës, shkakton panik në bursat dhe pyetje serioze tek prodhuesit në Evropë dhe Azi. Ballkani - që importon pothuajse gjithçka - është i prekur drejtpërdrejt.

Komanda Qendrore Amerikane pretendon se goditjet janë „mbrojtëse, jo eskaluese". Kjo është formulim standard që nuk shpjegon asgjë - sepse dallimi midis mbrojtjes dhe eskalimit në këto kushte përcaktohet pikërisht nga ata që kanë hapur zjarr. Iranianët nuk kanë reaguar zyrtarisht, por burimet vendore raportojnë shpërthime afër Bandar Abbasit, portit kryesor të Iranit në Gji, me viktima mes Gardës Revolucionare.

Sekretari i Shtetit Marko Rubio tha se një marrëveshje potenciale me Iranin „mund të zgjasë disa ditë", por se Hormuzi i hapur mbetet „prioritet thelbësor" për Uashingtonin. Përkthimi: ne do ta mbajmë të hapur, dhe ju mund të na ndihmoni ose të vuani. Ky është gjuhë force, jo diplomacie.

Pyetja për Ballkanin: nëse çmimet e naftës rriten 15 për qind javën tjetër (e cila nuk do të ishte befasi), kush do t'i mbulojë ato kosto? Një familje maqedonase me të ardhura të ulëta-mesatare? Transportuesit maqedonas? Jo, ne jemi në fund të zinxhirit. Ne paguajmë të fundit, dhe paguajmë më shumë.

Armëpushimi - nëse ka ekzistuar - tani është çarë. Pyetja nuk është nëse do të ketë luftë të re, por nëse një eskalim i vogël mund të frenohet para se të rritet në një të madh.