Yunanistan'ın Sakız Adası'nda, bir Bulgar bakıcı demanslı 82 yaşındaki bir kadına kötü davranmakla suçlandı. Yunan kamuoyunu sarsan dava - kurbanın ailesinin bir şeylerin yolunda gitmediğinden şüphelenmesinin ardından yerleştirdiği gizli kameranın görüntüleri sayesinde gün yüzüne çıktı.

Bu, sıklıkla öyle sunulsa da, izole bir vaka değil. Avrupa genelinde yaşlı bakımı, uluslararası işgücü, asgari kişilik kontrolleri ve çoğu zaman ev koşullarında ne olduğuna dair çok az denetim üzerine kurulu, düşük marjlı bir sektör. Yunanistan'da bir Bulgar, Almanya'da bir Polonyalı, İtalya'da bir Arnavut. İsimler değişiyor, model aynı kalıyor.

Neden? Çünkü yaşlısına bizzat bakamayan ailelerin genellikle başka seçeneği yok. Bakımevi pahalı - Yunanistan, İtalya, İspanya gibi ülkelerde aylık 2.000-4.000 euro. Yaşlıyla evde yaşayan bakıcı ise çok daha ucuz, genellikle 800-1.500 euro. Bu bedeli aile ödüyor - ve aynı zamanda kişilik kontrolleri neredeyse hiç yok.

Çocukları yurt dışında yaşadığı için yaşlıları için giderek daha çok seçenek arayan Balkan aileleri için bu bir sinyal olmalı. Evdeki gizli kamera güvene ihanet değil - savunmasız bir kişiyi korumaktır. Kendi başına orada olamadığında, neler olduğunu görebileceğin bir yola ihtiyacın var. Teknoloji bunu uzaktan erişimli bir sistem için 50 euronun altında mümkün kılıyor.

Sakız'daki kadın için bu keşif geç geldi, ama çok geç değil. Dava, onun adına süreci başlattı. Biz Balkanlarda sormamız gereken soru daha sertidir - kaç ebeveyn ve büyükanne-büyükbabamız şu anda, bakıcının yabancı ya da yerli olmasına bakılmaksızın, hiçbir denetim olmadan tam da bu rejimde yaşıyor? Bu soru zor. Tam da bu yüzden kimse sormak istemiyor.