Në ishullin grek Hios, një kujdestare bullgare është akuzuar për keqtrajtimin e një 82-vjeçareje me demencë. Rasti - që tronditi opinionin grek - u zbulua përmes pamjeve të një kamere të fshehtë, të vendosur nga familja e viktimës pasi dyshuan se diçka nuk shkonte.

Ky nuk është rast i izoluar, edhe pse shpesh paraqitet ashtu. Në mbarë Evropën, kujdesi për të moshuarit është një industri me marzhe të ulëta, që funksionon mbi forcë pune ndërkombëtare, kontrolle minimale të personalitetit dhe shpesh - shumë pak mbikëqyrje mbi atë që ndodh në kushte shtëpiake. Një bullgare në Greqi, një polake në Gjermani, një shqiptare në Itali. Emrat ndryshojnë, modeli mbetet i njëjti.

Pse? Sepse familjet që nuk mund të kujdesen vetë për të moshuarit zakonisht nuk kanë zgjedhje. Qendra e kujdesit është e shtrenjtë - 2.000-4.000 euro në muaj në vende si Greqia, Italia, Spanja. Një kujdestare që jeton në shtëpi me të moshuarin është shumë më e lirë, zakonisht 800-1.500 euro. Dhe atë çmim e paguan familja - ndërkohë që kontrollet e personalitetit gati nuk ekzistojnë.

Për familjet ballkanike - që gjithnjë e më shumë kërkojnë zgjidhje për të moshuarit e tyre, sepse fëmijët jetojnë jashtë vendit - ky duhet të jetë sinjal. Kamera e fshehtë në shtëpi nuk është thyerje besimi - është mbrojtja e një personi të cenueshëm. Kur nuk mund të jesh aty vetë, duhet të kesh një mënyrë të shohësh çfarë po ndodh. Teknologjia e lejon këtë për nën 50 euro për një sistem me akses në distancë.

Për gruan në Hios, ky zbulim erdhi vonë, por jo shumë vonë. Rasti ka nisur procedurën në emrin e saj. Pyetja që ne në Ballkan duhet ta shtrojmë është më e vështira - sa nga prindërit dhe gjyshërit tanë po jetojnë tani nën të njëjtin lloj regjimi, pavarësisht nëse kujdestari është i huaj apo vendas, dhe pa asnjë mbikëqyrje? Kjo pyetje është e vështirë. Dhe pikërisht prandaj askush nuk dëshiron ta bëjë.