Aleksandar Vuçiç, görev süresinin sondan bir önceki gününde 49 kişi için kovuşturmayı durdurma ve af kararı verdi. Sayıyı kendisi açıkladı ve hemen dağılımını verdi: bunların 23'ü, onun deyişiyle Sırbistan'ın son bir buçuk yıldır yaşadığı "korkunç olaylarla" bağlantılı.

Dağılım neredeyse eczacı titizliğinde. Mila Pajić'in önderlik ettiği Novi Sad grubu denen gruptan on iki kişi. "Diğer taraftan", iktidarın protesto ve blokajlara katılanlara verdiği adla "blokajcılara" yönelik olaylara karışan on bir kişi. Vuçiç, "Bana yalnızca bu isim tanıdık geliyor, diğer isimleri bilmiyordum. Cumhurbaşkanı olarak hareket ettim" dedi. Ona göre kararı, komisyonun bir kısmının ve güvenlik servislerinin görüşüne rağmen aldı.

Açıklama özenle tartılmıştı: özür dilemeden bağışlama. Af ve kovuşturmanın durdurulması "merhamet eylemleri", dedi; bu kişilerin suçsuz olmasından değil, yaşlarından dolayı alınmış kararlar. Ona göre bu kişiler devlet kurumlarını şiddetle ele geçirme planları yapmıştı ve herhangi bir ülkede çok yıllık hapis cezaları alırlardı. Yaptıklarını hâlâ "en sert şekilde" kınıyor ve siyasi fikirlerine karşı mücadele edecek. Ama "her genci korumak" istiyor.

Yumuşak ton çabuk kırıldı. Aynı konuşmada gazetecileri ailesi hakkında "korkunç yalanlar" söylemekle suçladı ve onlara her kibarca cevap verdiğinde kendi çocuklarına ihanet edip etmediğini sorguladığını anlattı. Birilerine merhamet, diğerlerine hesap; ve bütün bunlar, listenin başında yer aldığı seçimlerden dört hafta önce.

Makedonya'da af kelimesinin 2016'dan beri kendine özgü bir ağırlığı var: o zamanki Cumhurbaşkanı Gyorge İvanov, dinleme skandalıyla bağlantılı 56 kişiyi tek bir imzayla affetmiş, kitlesel protestoların ardından kararı geri çekmişti. Oradan çıkan ders basit: af hiçbir zaman yalnızca hukuki bir işlem değildir. Bir mesajdır. Soru şu: bu mesaj kime? Affettiği gençlere mi, yoksa giderken "bağışlayan" bir cumhurbaşkanı görmesi gereken seçmenlere mi?