İspanyol manken Nieves Álvarez aynı adamla, Lübnanlı iş adamı Bill Saad ile üçüncü kez evlendiğinde, adam kahkahalar arasında bağırdı: „Nihayet, üçüncü kez evleniyoruz!" Noterdeki resmi işlemin ve Paris'teki Rum katedralinde yapılan Ortodoks töreninin ardından üçüncü kutlama, bir düğünden çok daha büyük hikâyeleri hatırlayan bir yerde yapıldı - Paris'in hemen dışındaki Ferrières şatosunda.

Şato, 1855 ile 1859 yılları arasında, Avrupa'nın ekonomik tarihini şekillendiren bankacı hanedanından Baron James de Rothschild'in siparişiyle inşa edildi. İngiliz mimar Joseph Paxton'ı işe aldığında güçlü bankacının talimatı kısa ve egosuna göre biçilmişti: „Bana bir Mentmore yap, ama iki kat büyük." Sonuç, 30 kilometrekare ormanla çevrili, 80 misafir yatak odası ve 100 hizmetli için ayrıca konaklama olanağı bulunan bir şato oldu. Mutfak ana binadan ayrıydı ve sıcak yemeği yeraltı treni yemek salonlarına taşıyordu. Zenginlik her zaman aynı anda hem pratik hem de absürt olmayı bilmiştir.

Şatoyu 1862 yılında III. Napolyon ve eşi, İspanyol aristokrat Eugénie de Montijo açtı. Ama bina daha karanlık anlar da gördü. 1870 yılında, Fransa'nın Prusya'ya yenilgisinin arifesinde, burada Bismarck Fransız bakan Jules Favre ile buluştu ve Alsas ile Loren'in teslimini talep etti. İkinci Dünya Savaşı sırasında şatoyu Naziler işgal etti, savaştan sonra ise Rothschild varisleri işgal edilen kanadı mühürledi. Tarih tadilatla silinmez - sadece bir kapının arkasına kapatılır.

Yirminci yüzyılın yetmişli yıllarında Barones Marie-Hélène de Rothschild efsanevi partilerle şatoyu yeniden dünya haritasına taşıdı. 1971 yılında Marcel Proust'un yüzüncü doğum yıldönümü için bir kutlama düzenledi; buraya Monako Prensesi Grace, Audrey Hepburn, Brigitte Bardot ve Richard Burton ile birlikte Elizabeth Taylor geldi. Fotoğrafçı Cecil Beaton, Yves Saint-Laurent, Dior ve Valentino giymiş misafirleri ölümsüzleştirdi.

Doruk nokta 12 Aralık 1972'de, efsanevi sürrealist akşam yemeğiyle geldi. Salvador Dalí baş süslerini tasarladı - Audrey Hepburn için bir kuş kafesi yaptı, ev sahibesi için ise gözlerinden elmas gözyaşları dökülen görkemli bir geyik maskesi. Üç yıl sonra Rothschild çifti şatoyu Paris Üniversitesi'ne bağışladı ve çevredeki ormanda inşa ettikleri bir eve taşındı.

Bugün aynı salonlardan bir düğün daha geçti ve şato yeniden dergilerde belirdi. Geriye kalan soru başka: bugün kaç kişi, ihtişamın arkasında bir işgalin, mühürlü bir kanadın ve yalnızca balolardan ve elmaslardan ibaret olmayan bir tarihin durduğunu hatırlıyor? İhtişam fotoğrafta güzel görünür. Ama hikâye her zaman kareden daha karmaşıktır.