Bazen en zorlu savaşlar sahada olmaz. Fransa Dünya Kupası finalinde yer için savaşırken, teknik direktörü Didier Deschamps takımı, hiçbir kupanın ölçemeyeceği bir acıyı taşıyarak yönetti - 29 Haziran'da, turnuvanın ortasında annesi vefat etti.

Deschamps cenaze için Fransa'ya döndü, ardından yeniden takıma katıldı. Yası işe dönüştürdü - belki de tüm hayatını maçların ve antrenmanların ritminde geçirmiş bir adamın bildiği tek yol. Bir ebeveynini toprağa verdikten sadece birkaç gün sonra yedek kulübesine oturacak gücü çok az kişi bulurdu.

Deschamps rastgele bir figür değil. Bayonne'da doğup Anglet'te büyüyen adam, derin Bask kökleri taşıyor - babası Pierre profesyonel bir ragbi oyuncusuydu. „Çok fırsatım olmasa da pelota maçı izlemeye gitmeyi severim", diyor teknik direktör, kanında akan memleket gelenekleri için. Ve teknik direktörlük siciline kendi konuşuyor: 2018'de dünya şampiyonu, 2022'de finalist, Avrupa şampiyonasında üçüncü.

İspanya'ya karşı yarı finalden önce Deschamps sakin kaldı ve rakibe saygılı davrandı: „İspanya'yı iyi tanıyoruz, onlar mevcut Avrupa şampiyonu." Kazanmayı da kaybetmeyi de bilen bir adam - ve şimdi içinde en ağır yükü taşırken çalışmayı da bildiğini gösteriyor. Bu, ailenin her şey olduğu Balkanlar'da herkesin tek kelime çeviri olmadan anladığı bir hikâye.