Kur modelja spanjolle Nieves Álvarez u martua për të tretën herë me të njëjtin njeri, biznesmenin libanez Bill Saad, ai bërtiti nëpër të qeshura: „Më në fund, për të tretën herë po martohemi!" Pas procedurës civile te noteri dhe ceremonisë ortodokse në katedralen greke në Paris, festimi i tretë u mbajt në një vend që mban mend histori shumë më të mëdha se një dasmë - në kështjellën Ferrières, jashtë Parisit.

Kështjella u ndërtua midis viteve 1855 dhe 1859 me porosi të baronit James de Rothschild, nga dinastia bankare që formësoi historinë ekonomike të Evropës. Kur angazhoi arkitektin britanik Joseph Paxton, udhëzimi i bankierit të fuqishëm ishte i shkurtër dhe i prerë sipas egos së tij: „Ndërto për mua një Mentmore, por dyfish më të madh." Rezultati është një kështjellë e rrethuar me 30 kilometra katrorë pyll, me 80 dhoma gjumi për mysafirë dhe strehim për edhe 100 anëtarë të shërbimit. Kuzhina ishte e ndarë nga ndërtesa kryesore, kurse ushqimin e ngrohtë e bartte një tren nëntokësor deri te sallat e ngrënies. Pasuria ka ditur gjithmonë të jetë njëkohësisht praktike dhe absurde.

Kështjellën e hapën në vitin 1862 Napoleoni III dhe gruaja e tij, aristokratja spanjolle Eugénie de Montijo. Por ndërtesa pa edhe momente më të errëta. Në vitin 1870, në prag të disfatës franceze nga Prusia, këtu Bismarku u takua me ministrin francez Jules Favre dhe kërkoi dorëzimin e Alsasës dhe Lorenës. Gjatë Luftës së Dytë Botërore kështjellën e pushtuan nazistët, kurse pas luftës trashëgimtarët e Rothschild-ëve vulosën krahun e pushtuar. Historia nuk fshihet me rinovim - vetëm mbyllet pas një dere.

Në vitet shtatëdhjetë të shekullit njëzet baronesha Marie-Hélène de Rothschild e ktheu kështjellën në hartën botërore me festa legjendare. Në vitin 1971 organizoi një festim për njëqindvjetorin e Marcel Proust, në të cilin erdhën princesha Grace e Monakos, Audrey Hepburn, Brigitte Bardot dhe Elizabeth Taylor me Richard Burton. Fotografi Cecil Beaton përjetësoi mysafirët të veshur me Yves Saint-Laurent, Dior dhe Valentino.

Kulmi erdhi më 12 dhjetor 1972, me darkën legjendare surrealiste. Salvador Dalí dizajnoi zbukurimet për kokë - për Audrey Hepburn i bëri një kafaz zogjsh, kurse për zonjën e shtëpisë një maskë mbresëlënëse drerësh me sy që qajnë lot prej diamantesh. Tre vjet më vonë çifti Rothschild ia dhuroi kështjellën Universitetit të Parisit dhe u zhvendos në një shtëpi që e ndërtoi në pyllin përreth.

Sot nëpër të njëjtat salla ka kaluar edhe një dasmë, kurse kështjella u rishfaq në revista. Pyetja që mbetet është tjetër: sa njerëz sot fare e mbajnë mend se pas madhështisë qëndron edhe një pushtim, edhe një krah i vulosur, edhe një histori që nuk ishte vetëm ballo dhe diamante? Madhështia është e bukur për fotografi. Por rrëfimi është gjithmonë më i ndërlikuar se kuadri.