On dakikada uykuya dalmayı vaat eden bir Japon yöntemi, internette görülmüş bir numara daha gibi geliyor. Bu kez arkasında bir kitap var - popüler Japon yoga kanalı B-life'ın kurucuları, eğitmenler Mariko ve Tomoya'nın "Uyku için Yoga" kitabı - ve reddetmesi daha zor bir mantık.

Amaç, yorulana kadar esnemek değil. Amaç, bedene nöbeti bırakabileceğini söyleyen parasempatik sinir sistemini devreye sokmak. Sürekli stres altında beden kalıcı bir teyakkuzda kalıyor: hızlanmış nabız, yüzeysel nefes, hesap yapmayı bırakmayan bir kafa. Egzersizler doğrudan yatakta yapılıyor, önceden yoga deneyimi ya da herhangi bir esneklik gerektirmiyor.

İlk duruş kaplumbağa duruşu. Ayak tabanları birleşiyor, dizler eşkenar dörtgen biçiminde açılıyor, nefes alırken omurga uzuyor, sonra eller ayakları tutarken beden yavaşça öne eğiliyor. Belde biriken gerginliği çözüyor, kalça hareketliliğini artırıyor ve yatıştırıcı etki yapıyor.

İkincisi yarım düğüm. Bir bacak uzatılmış, diğeri bedenin üzerinden katlanmış, omurga dik oturuyorsun, sonra yavaşça öne eğiliyorsun. Sırt ağrılarına iyi geliyor ve nefesi daha derin, daha yavaş yapıyor.

Üçüncüsü bir hareket bile değil. Beden taraması: sırtüstü uzanıyorsun, kollar hafif açık, avuçlar yukarı, ve dikkatini baştan ayaklara doğru gezdiriyorsun, ne hissettiğini fark ederek - yargılamadan. Çoğu kişi rutini bitirmeden uyuyakalıyor.

Gerisi sahne: pijama, kısılmış ışıklar, yardımı dokunuyorsa müzik. Bunların hiçbiri bir kuruş tutmuyor ve abonelik istemiyor.

En kışkırtıcı kısım yoga değil. Uyku sorununun bedensel olduğu, koşullardan kaynaklanmadığı varsayımı. Geceleri kafan yarın gerçek bir derdin olduğu için çalışıyorsa, hiçbir kaplumbağa duruşu o faturayı ödemeyecek. Yöntem bedeni yatıştırmana yardım ediyor - ama hayatını yatıştıracakmış gibi yapmıyor. Bu dürüst bir tavır. Bu tür tavsiyelerin çoğu değil.