Antre, evin ilk metresi ve kimsenin en son düşündüğü yer. Ayakkabılar, anahtarlar, poşetler, henüz yıkamalık olmayan ceket ve „sadece bir anlığına” bıraktığın üç şey orada birikir. Sonucu hepimiz biliyoruz. Girişleri şimdi değiştiren akım ise bize satılan her şeyin tersini andıran bir varsayımdan yola çıkıyor: düzen, güzelce sergilenen değil, saklanandır.

Bu yaklaşımın adı „görünmez giriş”. Fikir şu: depolama, hiç görünmediğinde en iyi biçimde işler ve düzgünce dizilmiş eşyalarla dolu bir raf yine de eşyalarla dolu bir raftır. Toparlamakla çözmek arasındaki fark budur.

İlk hata, yerde duran portmanto

Ayaklı portmanto, en hızlı dolan eşya. Üç ceketten sonra mobilya olmaktan çıkar ve geçidin ortasında duran bir yığına dönüşür. Çözüm daha büyük bir portmanto değil, duvara askı - aynı işlev, sıfır metrekare zemin.

Derinlik kuralı

Bütün akım pratikte birkaç sayıya iniyor. Yirmi ila otuz santim derinliğinde raf. Yirmi beş ila otuz santimlik ayakkabı bankı. On beş ila yirmi santimlik dikey ayakkabılık. Küçük eşyalar için on ila on beş santimlik tepsi ya da duvar rafı. Bu sayıların üstündeki her şey koridoru yemeye başlar, altındaki her şey ise hiçbir şey tutmaz.

Çift iş gören bank

Ayakkabı bankı, antrede aynı anda iki iş yapan tek eşya: bağcık bağlarken oturulacak yer ve oturağın altında ayakkabıların kaybolduğu kapalı bir hacim. Kapalı - kritik kısım bu. Açık ayakkabılık dürüsttür ama asla derli toplu görünmez, çünkü ayakkabıların derli toplu görünmesinin bir yolu yoktur.

Dikey olsun ki zemin boş kalsın

Dar dikey ayakkabılık duvardan on beş ila yirmi santim alır ve yatayda zeminde üç sıra gerektirecek olanı dikeyde çözer. Aynı mantık askılar ve dar raflar için de geçerli: duvara kaldırılan her santim, etrafını temizlemek zorunda kalmayacağın bir santimdir.

Tek izin verilen yüzey olarak tepsi

Anahtarlar, kartlar, kulaklıklar ve her gün bırakılan her şeyin tam olarak tek bir yeri olmalı. On ila on beş santimlik bir duvar tepsisi yeter. Belirli bir yer olmadığında bütün antre o yer haline gelir - ve o zaman her sabah aramayla başlar.

Asıl düşman görsel gürültü

İşte bütün hikâyenin en ilginç kısmı. Metne göre huzursuzluğu dağınıklık değil, „görsel gürültü” yaratıyor - farklı boyut, renk ve malzemede fazla sayıda eşya. Bir mekân teknik olarak kusursuz düzenlenmiş olabilir ve yine de kaotik görünebilir; sırf göz on iki farklı şey gördüğü için. Bu yüzden öneri, kutuların ve sepetlerin ton ve malzeme bakımından aynı olması. Tekdüzelik beyne kontrolün onda olduğunu söyler.

Ve son olarak - depolama olmayan bir şey

Her şey saklandıktan sonra antrenin ofis koridoruna dönüşme riski var. Bu yüzden son kural geriye doğru işliyor: bir vazo, bir ayna, bir lamba, seni karşılayan bir şey. Dekorasyon olsun diye dekorasyon değil; başka türlü saf işlevden ibaret olan bir mekânda tek bir sıcaklık noktası.

Üsküp'ün dolu olduğu elli ila yetmiş metrekarelik dairelerde antre, çoğunlukla giriş kapısıyla oturma odası arasındaki bir buçuk metredir. Bu, hiçbir projenin mekân olarak öngörmediği bir mekân. Bu yüzden bu liste bizde, yazıldığı evlerdekinden daha iyi işliyor - yayılacak yer yoksa geriye kalan tek yön duvarda yukarı doğrudur.