Kırk sekiz metrekare. Alessio Lamarca ile Marta Ciabattini'nin, Madrid'in Imperial mahallesindeki kapalı, karanlık ve parçalanmış bir daireyi işleyen bir şeye dönüştürdüğü alanın tamamı bu. Rakam önemli, çünkü Üsküp'ün yarısının yaşadığı rakam - ve uyguladıkları çözümün, yıkmak için duvar yıkmakla ilgisi yok.

Başlangıç durumu altmışlar için tipikti: üç oda, salon, ayrı bir mutfak ve bir banyo; hepsi kapı dolu dar ve loş bir koridorla bağlanmış. Metrekare vardı ama geçişkenlik yoktu. Kat kat eski boya, düşük ışık ve kırk sekiz metrekareyi otuz gibi gösteren bir plan.

Hamle beklenenin tersi. İşlev eklemek yerine, mekân kalitesi kazanmak için oda sayısı azaltıldı. Mutfak salona açılıyor, koridor atık olmak yerine anlam kazanıyor ve renk - projenin tüm anahtarı bu - süs olarak değil mimari bir araç olarak kullanılıyor.

Pembe ve mercan güzelleştirmek için orada değil. Bölgeleri tanımlıyor, hareket yönlerini işaretliyor ve mekâna derinlik veriyorlar. Bizde neredeyse kimsenin yapmadığı bir ayrım bu: renk son adım sayılır, her şey bittikten sonra seçilen bir şey. Burada planın parçası.

Mutfak dairenin en kapalı bölümüydü - uzun, dar, plan ışığı öteye geçirmediği için pek işe yaramayan bir pencereyle. Salona açılmasıyla daire yalnızca mekân yanılsaması değil, başka bir yaşama biçimi de kazanıyor: bağlı ve daha sosyal.

Mobilyalar Cubro'dan, ölçülü bir bileşimde - sıcaklık için ceviz, aydınlık ve yumuşak ton için krem lake yüzey, ve mekânı doyurmadan renk katan pembe. Pembenin karşısında yoğun mavi doğrusal bir lamba duruyor. Aynı odada iki zıt sıcaklık; bu ancak kasıtlıysa işler.

Tek başına en akıllı karar tezgâh. Klasik dikdörtgen ada değil, geçişi kolaylaştıran ve girişi tıkamayan kavisli bir geometrisi var. Kavis keskin köşelerden kaçınıyor, alt bölümüne ise küçük açık bir kitaplık gömülü - hacmi çöpe atmak yerine kullanan ölçüye özel bir çözüm. Kırk sekiz metrekarelik bir dairede köşeler de metrekaredir.

Koridor, projenin karakterini gösterdiği yer. Banyonun konumu teknik nedenlerle değiştirilemedi - tadilatların yüzde doksanında saklanacak bir sorun sayılan bir kısıt. Burada tersine çevrilmiş: mercan rengi duvarları, kapıları ve tavanı sarıyor ve gündüz ile gece bölgeleri arasında net bir geçiş kuruyor. Sonunda yatak odası, sağda ise ışık geçiren cam tuğla duvarıyla banyonun girişi var.

Yatak odası yoğunluğu bilinçli olarak düşürüyor. Yumuşak tonlar, doğal ışık, küçük renk vurguları - yatağın yanında kırmızı bir parça, mavi detaylı bir lamba. Yuvarlak ayna mekânı görsel olarak genişletiyor. Dinlenme bölgesi başka bir enerji ister ve bu, açıklamaya gerek kalmadan anlaşılmış.

Ölçüye özel mobilyalar küçük tabanın kısıtlarını çözüyor. Gömme dolaplar kolonları ve strüktürel hacimleri saklıyor, ana yatak odasında ise dolabın köşesi kavisli açık bir köşe rafıyla yumuşatılmış. Küçük bir dairede dekoratif değil işlevsel olan gizli bir ayrıntı.

Banyo aynı yerde kalıyor ama kendi mekânı hâline geliyor. Lavabonun ön yüzünde yoğun mavi - mutfaktaki lambayla bağlantılı - ışık için cam tuğla duvarı ve bütünü yumuşatan ahşap bir öğe.

Salon, bütün bunların karşısında bilinçli olarak sade. Kanepe, plaklar için alçak dolaplar ve kırık beyaz duvar nötrleştirici olarak çalışıyor. Beyaz burada karar eksikliği değil, mercanın, pembenin, mavinin ve ahşabın nefes alabildiği alan. Ev renkli ama kaotik değil - ve bütün ustalık bu farkta.

Bu dairenin kanıtladığı şey rengin modern olduğu değil. Küçük bir mekânda her kararın iki katına mal olduğunu ve en pahalı hatanın planı verili kabul etmek olduğunu kanıtlıyor. Kırk sekiz metrekare bir hüküm değil. Yalnızca hataya daha az yer.