Masa ve dört aynı sandalyeden oluşan takım, yemek odasının ciddiye alındığı her evde standarttı. Bir seferde alınır, taksitle ödenir ve otuz yıl dururdu. Tasarımcılar bugün, tam da bunun yapılmaması gerektiğini söylüyor - ve daha önemlisi, karıştırmanın dağınıklık değil bir karar olduğunu.

Pratik fayda estetik faydadan büyük. Masayı beğeniyorsan ama sandalyeler dağıldıysa her şeyi atmak zorunda değilsin. Büyükanneden iki sandalye miras kaldıysa, bunların „uymaması” gerekmiyor - başlangıç olabilirler. Ve paran bir seferde yetmiyorsa, takım yavaş yavaş kurulur. Bu, Balkan evinin onlarca yıldır yaşadığı bir mantık; yalnızca şimdiye kadar stil değil, uzlaşma sayılıyordu.

Karıştırmayla kaos arasındaki sınır nerede

Bütün püf noktası, tasarımcıların kontrastla tutarlılık arasındaki nokta dediği şeyde. Ortak bir şey olmalı - renk, yüzey işlemi, biçim ya da aydınlatma. En güvenli yol aynı konstrüksiyon, farklı döşeme: masayla aynı iskelete ve yüzeye sahip, ama tekstil rengi farklı sandalyeler. Tekdüzelik kırılır, düzen kalır.

İkinci güvenli bağ nötr renk. Beyaz, kum, taş rengi ya da taupe tonu neredeyse her şeyle bağlanır - ahşap, mermer, cam, metal. Renk ortak olduğunda malzemeler tamamen farklı olabilir.

Nadiren ıskalayan klasik kombinasyon koyu masa ve açık sandalyeler. Ceviz ya da koyulaştırılmış meşe, beyaz veya krem oturaklarla odayı boğmadan ağırlık verir. Tersi - açık masa, koyu sandalyeler - aynı şekilde işler, yalnızca daha çok enerji taşır.

Bağlayıcı görevi gören sandalyeler

Rattan ve örgü sandalyeler, bağlantısız şeyleri birleştirmenin en basit yolu - her şeyle „gider”. Tek uyarı, mekânı bahçe görünümüne çekebilmeleri; bu yüzden masif ahşap masa ve sıcak tonlarda tekstille birleştirilirler.

Bistro sandalyeler diğer böyle bir bağlayıcı. Hafiftirler, hiçbir zaman süsle yüklü değildirler ve rustik masaların ve mermer tablaların yanında çok iyi dururlar. Zahmetsizce toparlanmış görünen bir oda istiyorsan, en hızlı yol onlar.

Stiller tamamen farklı olduğunda

Farklar çok büyükse iki kurtarıcı var. İlki tek bir ortak yüzey işlemi - çoğu zaman siyah - ki stilden bağımsız olarak bütün kompozisyonu görsel olarak sadeleştirir. İkincisi aydınlatma: metali masanın ayaklarıyla ya da sandalyelerin detaylarıyla örtüşen bir sarkıt lamba, gözün niyet olarak okuduğu bir süreklilik yaratır.

Cam tabla özel bir durum - hiçbir şeyle yarışmaz, bu yüzden klasikten çağdaşa kombinasyonlara izin verir. Mermer ise tersi: o dikte eder. Carrara, calacatta, Guatemala yeşili, sodalit mavisi ya da markina siyahı - her tür kendi döşeme paletini ister ve rastgele karara tahammül etmez.

Renkle değil biçimle ilgili bir kural da var: bütün parçalar yuvarlatılmış, yumuşak hatlara ve tamamen döşenmiş bir yüzeye sahipse, renkler farklı olsa bile tutarlılık kendiliğinden ortaya çıkar. Biçim, tondan daha güçlü bir bağlayıcıdır.

Bütün bunlar, büyük dairesi ve daha büyük bütçesi olan insanlara tavsiye gibi geliyor. Değil. Yemek odasının en pahalı parçası genellikle masadır ve en uzun süre dayanan parça da odur. Onu aynı gün alınması gereken bir sandalye takımına bağlamayı bıraktığında zaman satın alırsın - ve elinde katalog gibi değil, birine benzeyen bir mekân kalır.