Waterford ilçesinden 22 yaşındaki İrlandalı Rory Byrne'ün hikâyesi, bölgedeki her turistin en az bir kez duyması gereken hikâyelerden. Hırvatistan'da başka bir grupla yaşanan sokak kavgasının ardından Byrne tutuklandı - arkadaşı serbest bırakıldı, ama o gözaltında kalıyor. Sorun yalnızca tutuklama değil. Sorun, gencin tip 1 diyabet hastası olması ve hayatta kalmak için insüline ihtiyaç duyması.

Ailesine göre, arkadaşları her gün karakola getirmesine rağmen, tam da o insülin polis gözetiminde kendisinden esirgendi. Annesi Niamh, oğlunun kilit altındayken fiziksel saldırıya uğradığını, kısa süre hastaneye götürülüp ardından tekrar hapse gönderildiğini de öne sürüyor. İrlandalı milletvekili Conor McGuinness, Byrne'ün „günlerce insülinsiz" kaldığını belirterek acil müdahale istiyor.

Hırvat makamları ise kendi taraflarından gencin konsolosluk yardımını reddettiğini ileri sürüyor - ailenin sert biçimde yalanladığı, böyle bir versiyonun iddia edilen yaralanmaların belgelenmemesine hizmet ettiğinden korktuğu bir iddia. İrlanda Dışişleri Bakanlığı davadan haberdar olduğunu ve konsolosluk desteği verdiğini doğruladı. İki karşıt hikâye ve ortada - hayatı belki gerçekten tehlikede olan bir genç.

Balkanlar'daki bizler için bu, bir yabancıyla ilgili bir haberden fazlası. Başkasının gözetimine düştüğümüz an ne kadar savunmasız olduğumuzun, bir tutuklunun da ilaç hakkı olan bir insan olduğunu birinin hatırlayıp hatırlamayacağına bağlı kaldığımızın bir hatırlatması. Bu, İrlanda büyükelçiliği ve ses çıkaran milletvekilleriyle bir AB vatandaşının başına geliyorsa - kapıya vuracak kimsesi olmayan, bu topraklardan sıradan bir yolcunun başına ne gelirdi? Soru hoş değil, ama gerçek.