Ukraynalı General Cherry şirketi en yeni dronunu - Khmarinka'yı tanıttı. Fiyat yaklaşık 1.000 dolar. Menzil 50 kilometreye kadar. Uçuş süresi 60 dakikaya kadar. Maksimum hız saatte 140 kilometre. Yük kapasitesi 5 ila 8 kilogram patlayıcı. Kanat açıklığı 196 santimetre. Bu rakamlar sektör dışındakine az şey söyler - ama askeri analistler için tek şey ifade eder: savaş artık pahalı değil.

Khmarinka, Ukrayna kuvvetlerinin sahada tanıdığı Rus „Molnia" dronundan ilham alıyor. Bu savaşın ilginç yönlerinden biri - iki taraf da sürekli birbirini kopyalıyor. Ruslar uzmanlık için İran ve Çin'e sahip. Ukraynalılar Batı teknolojisine artı kendi doğaçlamasına. Ve her sezon öncekinden daha ucuz, ama sahada daha etkili yeni bir model.

Klasik askeri ekipmanla karşılaştırma çarpıcıdır. Bir Amerikan Hellfire füzesi 150.000 dolardır, ve teslim için helikopter veya Reaper dronu gerekiyor. Khmarinka 1.000 dolardır ve kendi kendine geliyor. Bir Hellfire'ın fiyatına 150 Khmarinka satın alınabilir. Yalnızca yüzde 10'u hedefi vursa bile, geleneksel seçenekten daha etkilidir. Her görevde değil, ama çoğunda.

Cherry'nin verdiği söz - ilk 150 dron ücretsiz teslim edilecek Ukrayna savunma kuvvetlerine. Bu, Ukrayna'nın yeni dron sektöründe standart bir model. Cephe için ilk seri prototip - ücretsiz. Bu hem saha testi hem de pazarlama kampanyası. Dron çalışırsa, sonraki yüzler ve binler Ukrayna ordusuna ve yabancı müttefiklere satılıyor. Çalışmazsa - hurdaya gidiyor ve yeni model yapılıyor.

Bu yıllarda değişen sadece fiyat değil. Dronları kim yaptığı da değişiyor. Lockheed Martin veya Raytheon gibi dev savunma firmaları 1.000 dolara muharebe sistemi yapmanın yolunu bulamıyor - yapıları bunu imkânsız kılıyor. Daha küçük startup'lar, garaj laboratuvarları ve 20 kişilik mühendis ekipleri şimdi yeni endüstrinin kurallarını yazıyor. Ve Ukrayna örneği bunun işe yaradığını gösteriyor.

Balkanlar için yine basit bir soru. Benzer bir dron görmek için kaç yıl gerek? Mühendislerimiz var. Fakültelerimiz var. Askeri ihtiyaçlarımız var. Siyasi irademiz ve endüstri altyapımız yok. Bulgaristan bazı adımlar atıyor. Hırvatistan'ın kendi startup'ları var. Sırbistan düşünüyor. Makedonya - neredeyse hiçbir şey. Ve düşündüğümüz her yıl, teknoloji ilerliyor, fiyatlar düşüyor, ve pazar önümüzdeki başkalarıyla doluyor. Soru ne zaman karar vereceğimiz - yoksa çok geç mi karar vereceğiz?