Birinci Başbakan Yardımcısı ve Avrupa İşlerinden Sorumlu Bakan Bekim Sali, Ukrayna'nın devletliğini kutladığı gün Kiev tren garında trenden indi. Peronda kendisini Ukrayna Dışişleri Bakan Yardımcısı Oleksandr Mişçenko ve Makedon büyükelçi Dimitar Blaževski karşıladı. Vesile - Ukrayna - Güneydoğu Avrupa Zirvesi; burada Makedonya, Kiev'e el uzatan ülkeler arasında oturuyor.

Bakanın ofisinden yapılan açıklamaya göre, Sali'nin katılımı Makedonya'nın Ukrayna'ya sürekli desteğinin bir teyididir - egemenliği, bağımsızlığı ve toprak bütünlüğü için, ayrıca Avrupa perspektifi için. Genel oturumda, duyurulduğu üzere, Sali ülkemizin bu desteği sürdürme hazırlığını yeniden teyit edecek.

Ancak açıklamanın bir bölümü iki kez okunmayı hak ediyor. Sali, denildiğine göre, Makedonya'nın Avrupa entegrasyonu sürecinde edindiği deneyimi ve uzmanlığı paylaşacak. Ve hikâye burada acı tadını alıyor. Onlarca yıldır Birliğin eşiğinde bekleyen, Prespa'dan geçen, veto üstüne veto ve erteleme üstüne erteleme yaşayan bir ülke, şimdi Kiev'e bu yolun nasıl yürüneceğini öğretmeye gidiyor.

İroni Sali'de değil, Makedonya'da da değil - bizzat sürecin kendisinde. Bizim „Avrupa entegrasyonu deneyimimiz" katılımın değil, beklemenin deneyimidir. Ukrayna ile paylaşılacak bir şey varsa, bu belki de en önemli derstir: masanın öbür tarafında siyasi irade eksikse, reformlar ve bağlılık bazen yeterli olmuyor. Bunu pahalıya ödediğimiz bir derstir.

Zirve, Ukrayna ve Güneydoğu Avrupa ülkelerinden liderleri ve üst düzey temsilcileri bir araya getiriyor; odak noktası bölgesel iş birliği ve Kiev'in Avrupa gündemine destek. Makedonya'nın böyle bir masada bulunması iyi bir şey - olmamız gereken yer orası. Geriye tek bir soru kalıyor: bizim Birliğin içindeki kendi yerimiz de bir gün sonsuza dek „yolda" olmaktan çıkıp gerçek olacak mı?