Првиот заменик-претседател на Владата и министер за европски прашања, Беким Сали, слезе од возот на киевската железничка станица во ден кога Украина ја слави својата државност. На перонот го пречекаа заменик-министерот за надворешни работи на Украина, Олександр Мишченко, и македонскиот амбасадор Димитар Блажевски. Поводот – Самитот Украина – Југоисточна Европа, каде Македонија седи меѓу земјите што ѝ подаваат рака на Киев.

Според соопштението од кабинетот на министерот, учеството на Сали е потврда на континуираната поддршка на Македонија за Украина – за нејзиниот суверенитет, независност и територијален интегритет, како и за нејзината европска перспектива. На пленарната сесија, се најавува, Сали ќе ја реафирмира подготвеноста на земјава да продолжи со таа поддршка.

Но еден дел од најавата вреди да се прочита двапати. Сали, се вели, ќе го сподели искуството и експертизата што Македонија ги стекнала во процесот на европската интеграција. И тука приказната добива своја горчлива нијанса. Земја што со децении чека на прагот на Унијата, што помина низ Преспа, вето по вето и одложување по одложување, сега оди да го подучува Киев како се оди по тој пат.

Иронијата не е во Сали, ниту во Македонија – таа е во самиот процес. Нашето „искуство во европската интеграција” е искуство на чекање, а не на влегување. Ако има што да се сподели со Украина, тоа е можеби најважната поука: дека реформите и посветеноста понекогаш не се доволни ако од другата страна на масата политичката волја отсуствува. Тоа е лекција што ја плативме скапо.

Самитот ги обединува лидерите и високите претставници од Украина и земјите од Југоисточна Европа, со фокус на регионалната соработка и поддршката за европската агенда на Киев. Присуството на Македонија на таква маса е добро – тоа е место каде треба да бидеме. Останува само прашањето дали и нашето место во самата Унија еден ден ќе престане да биде вечно „на пат”, а ќе стане реалност.