Zëvendëskryeministri i parë dhe ministri për çështje evropiane, Bekim Sali, zbriti nga treni në stacionin hekurudhor të Kievit në ditën kur Ukraina feston shtetësinë e vet. Në peron e priti zëvendësministri i punëve të jashtme të Ukrainës, Oleksandr Mishçenko, dhe ambasadori maqedonas Dimitar Blaževski. Shkaku - Samiti Ukrainë - Evropë Juglindore, ku Maqedonia ulet mes vendeve që i japin dorën Kievit.

Sipas njoftimit nga kabineti i ministrit, pjesëmarrja e Saliut është vërtetim i mbështetjes së vazhdueshme të Maqedonisë për Ukrainën - për sovranitetin, pavarësinë dhe integritetin e saj territorial, si dhe për perspektivën e saj evropiane. Në seancën plenare, njoftohet, Saliu do të riafirmojë gatishmërinë e vendit tonë për të vazhduar me atë mbështetje.

Por një pjesë e njoftimit vlen të lexohet dy herë. Saliu, thuhet, do të ndajë përvojën dhe ekspertizën që Maqedonia ka fituar në procesin e integrimit evropian. Dhe këtu tregimi merr nuancën e vet të hidhur. Një vend që me dekada pret te pragu i Unionit, që ka kaluar nëpër Prespë, veto pas vetos dhe shtyrje pas shtyrjeje, tani shkon të mësojë Kievin si ecet nëpër atë rrugë.

Ironia nuk është te Saliu, as te Maqedonia - ajo është te vetë procesi. „Përvoja jonë në integrimin evropian" është përvojë e pritjes, jo e hyrjes. Nëse ka diçka për të ndarë me Ukrainën, kjo është ndoshta mësimi më i rëndësishëm: se reformat dhe përkushtimi ndonjëherë nuk mjaftojnë nëse nga ana tjetër e tavolinës mungon vullneti politik. Kjo është një mësim që e kemi paguar shtrenjtë.

Samiti bashkon liderët dhe përfaqësuesit e lartë nga Ukraina dhe vendet e Evropës Juglindore, me fokus te bashkëpunimi rajonal dhe mbështetja për agjendën evropiane të Kievit. Prania e Maqedonisë te një tavolinë e tillë është e mirë - ai është vendi ku duhet të jemi. Mbetet vetëm pyetja nëse edhe vendi ynë brenda vetë Unionit një ditë do të pushojë të jetë përjetësisht „në rrugë", e do të bëhet realitet.