Seksenlerin ve doksanların mankenleri ömrü boyunca podyumlarda başkalarının gelinliklerini giydi - ve sıra kendi düğünlerine geldiğinde, çoğu sattıkları o görkemin tam tersi bir şey seçti. Katedral düzeyinde duvaklar yok, tonlarca dantel yok. Onun yerine - kişisel bir hikâye, minimalizm ve bazen bir doz isyan.

Elle Macpherson belki de en uç örnek. 1986'da fotoğrafçı Gilles Bensimon ile düğünü için, üstten bir mayoyu andıran, drape müslin ve Mecdelli Meryem'den esinlenen bir sarma duvaklı, Azzedine Alaia imzalı dar bir tasarım giydi. Boşanmanın ardından gelinliği yaktı - daha sonra pişman olduğunu itiraf ettiği bir hamle. Bazı kararlar o an özgürleştirici gelir, yıllarca acı verir.

Kate Moss, 2011 düğünü için John Galliano'dan şampanya renginde bohem bir tasarım seçti. Galliano, tam da bu gelinliğin kariyerinin zor bir döneminde mesleki rehabilitasyonu olduğunu itiraf etti - tek bir kumaş parçasının bazen göründüğünden daha fazla ağırlık taşıdığının kanıtı. Claudia Schiffer ise tam tersi yöne gitti: 2002 düğünü için uzun kollu, dört çeşit dantelli ve dört metrelik kuyruğu olan zarif bir Valentino, bugün hâlâ evinde anı olarak çerçeveli sakladığı bir elbise.

Sıra Ines de la Fressange ile devam ediyor; 1990'da Yves Saint Laurent imzalı minimal kısa beyaz bir elbiseyle, bej bir ceket ve şapkayla evlendi - en saf haliyle Paris şıklığı. Cindy Crawford, 1998'de Bahamalar'daki plaj düğünü için Galliano'dan ince askılı sade bir dantel seçti, Isabeli Fontana ise Maldivler'deki düğünü için 10.000'den fazla kristalle süslenmiş transparan bir elbiseyle diğer uca gitti. Farklı kadınlar, farklı on yıllar, aynı ders - gerçek stil elbisenin ne kadara mal olduğunda değil, herkesin sana baktığı gün kim olduğunu ne kadar içtenlikle söylediğindedir.