Modelet e viteve tetëdhjetë e nëntëdhjetë gjithë jetën defiluan me fustane nusërie të të tjerëve nëpër pista - dhe kur erdhi radha e dasmës së tyre, shumica zgjodhën diçka krejt të kundërt me luksin që shisnin. Pa vello katedralesh, pa tonë me dantellë. Në vend të kësaj - një histori personale, minimalizëm dhe ndonjëherë një dozë rebelimi.

Elle Macpherson është ndoshta shembulli më ekstrem. Për dasmën e vitit 1986 me fotografin Gilles Bensimon, veshi një dizajn të ngushtë të Azzedine Alaia-s që nga sipër ngjante me një kostum banje, me muslin të drapuar dhe një vello mbështjellëse të frymëzuar nga Maria Magdalena. Pas divorcit e dogji fustanin - një hap për të cilin më vonë pranoi se pendohej. Disa vendime duken çlirimtare në moment, dhe të dhimbshme me vite.

Kate Moss zgjodhi një dizajn boheme në ngjyrë shampanje nga John Galliano për dasmën e vitit 2011. Galliano pranoi se pikërisht ai fustan ishte rehabilitimi i tij profesional në një periudhë të vështirë të karrierës - dëshmi se një copë pëlhure ndonjëherë mban më shumë peshë nga sa duket. Claudia Schiffer shkoi në drejtim të kundërt: një Valentino elegant me mëngë të gjata, katër lloje dantelle dhe një bisht prej katër metrash për dasmën e vitit 2002, një fustan që edhe sot e ruan të kornizuar në shtëpi si kujtim.

Vija vazhdon me Ines de la Fressange, e cila në vitin 1990 u martua me një fustan të shkurtër të bardhë minimalist nga Yves Saint Laurent, me një xhaketë bezhë dhe një kapelë - shik parizian në formën më të kulluar. Cindy Crawford zgjodhi një dantellë të thjeshtë me rripa të hollë nga Galliano për dasmën në plazh në Bahamas në vitin 1998, ndërsa Isabeli Fontana shkoi në ekstremin tjetër me një fustan transparent të zbukuruar me mbi 10.000 kristale për dasmën në Maldive. Gra të ndryshme, dekada të ndryshme, i njëjti mësim - stili i vërtetë nuk është te sa kushton fustani, por te sa sinqerisht thotë kush je në ditën kur të gjithë shikojnë te ti.