Манекенките од осумдесеттите и деведесеттите цел живот дефилираа во туѓи венчаници по писти – а кога дојде ред на нивната свадба, повеќето избраа нешто сосема спротивно од раскошот што го продаваа. Без катедрални велови, без тони чипка. Наместо тоа – лична приказна, минимализам и понекогаш доза бунт.

Ел Мекферсон можеби е најекстремниот пример. За свадбата во 1986 со фотографот Жил Бенсимон, носеше припиен дизајн на Азедин Алаја што одозгора личеше на костим за капење, со драпиран муслин и обвиткувачки вел инспириран од Марија Магдалена. По разводот ја изгоре венчаницата – потег за кој подоцна призна дека жали. Некои одлуки изгледаат ослободувачки во моментот, а болни со години.

Кејт Мос избра боемски дизајн во боја на шампањ од Џон Галијано за свадбата во 2011. Галијано призна дека токму таа венчаница била негова професионална рехабилитација во тежок период од кариерата – доказ дека едно парче ткаенина понекогаш носи повеќе тежина отколку што изгледа. Клаудија Шифер отиде во спротивна насока: елегантен Валентино со долги ракави, четири вида чипка и шлеп од четири метри за свадбата во 2002, фустан што и денес го чува врамен дома како спомен.

Линијата продолжува со Инес де ла Фресанж, која во 1990 се омажи во минимален бел краток фустан од Ив Сен Лоран, со беж сако и шешир – париски шик во најчиста форма. Синди Крофорд избра едноставна чипка со тенки трегери од Галијано за плажната свадба на Бахамите во 1998, а Изабели Фонтана отиде во другата крајност со проѕирен фустан украсен со над 10.000 кристали за свадбата на Малдивите. Различни жени, различни декади, иста поука – вистинскиот стил не е во тоа колку чини фустанот, туку колку искрено кажува кој си во денот кога сите гледаат во тебе.