5-6 Temmuz gecesi Rusya, savaşın başından bu yana Kiev'e yönelik en büyük saldırılardan birini gerçekleştirdi. Ukrayna, tek bir dalgada 70'ten fazla füze ve yaklaşık 350 drone atıldığını bildirdi. Kiev Belediye Başkanı Vitali Klitschko bunu "Ukrayna başkentine şimdiye kadarki en büyük Rus saldırısı" olarak nitelendirdi - en az 18 ölü ve 90'dan fazla yaralı.

Hedef rastgele değildi. Saldırı, Kiev yakınlarındaki Vişneve'de bulunan "Vizar" fabrika kompleksini vurdu; burada patlamalar depolanmış mühimmatın ikincil infilaklarıyla sürdü. Rus tarafı, tesisin silah üretip depoladığını ve Ukrayna'nın Kiev'i hava savunmasının koruması altında bir savaş bölgesi olarak kullandığını iddia ediyor. Her saldırı kendi gerekçesiyle geliyor - soru şu: hastanenin saydığı siviller hangi versiyonun doğru olduğuyla ilgileniyor mu?

Ama saldırının zamanlaması saldırının kendisinden fazlasını anlatıyor. Tam da Türkiye'deki NATO zirvesinden önce geldi ve Rus analistler bunu gizlemedi. "Rusya, NATO'nun kararları ne olursa olsun geri adım atmayacak," dedi biri. Mesaj açık: Batı, Ukrayna'ya yardımı ne kadar artırırsa artırsın, Moskova Ukrayna askeri altyapısını vurmayı bırakmayacak.

Bu, yıllardır izlediğimiz bir oyun - Batı'daki her büyük diplomatik etkinlik, bir müzakere pozisyonunun altındaki imza gibi bir Rus yaylım ateşiyle karşılanıyor. Balkanlar bu mantığı iyi bilir: konuşmak istemeyen bir güç önce ne yapabileceğini gösterir, ancak ondan sonra masaya oturur. Ve büyükler füzeler ve zirveler aracılığıyla mesaj alışverişi yaparken, faturayı, her zaman olduğu gibi, sirenlerin altındaki sıradan insanlar ödüyor.

Türkiye'deki zirvenin kaygı bildiren açıklamalardan fazlasıyla karşılık verip vermeyeceğini, yoksa Kiev'in yine harabeleriyle yalnız mı kalacağını - önümüzdeki günlerde göreceğiz. Şimdiye kadar kalıp tanıdık: Batı toplanır, Rusya vurur ve cephe hattı, canlarla ödenen santimetrelerle kayar.