Në natën mes 5 dhe 6 korrikut, Rusia kreu një nga sulmet më masive ndaj Kievit që nga fillimi i luftës. Ukraina raportoi mbi 70 raketa dhe rreth 350 dronë të lëshuar në një valë të vetme. Kryetari i Kievit, Vitalij Kliçko, e quajti këtë "sulmin më masiv rus ndaj kryeqytetit ukrainas deri tani" - së paku 18 të vdekur dhe mbi 90 të lënduar.

Objektivi nuk ishte i rastësishëm. Goditja preku kompleksin e fabrikës "Vizar" në Vishneve pranë Kievit, ku shpërthimet vazhduan me detonime dytësore të municionit të magazinuar. Pala ruse pretendon se objekti prodhonte dhe magazinonte armë, dhe se Ukraina e përdor Kievin si zonë lufte nën mbrojtjen e mbrojtjes kundërajrore. Çdo sulm vjen me justifikimin e vet - pyetja është a i intereson civilëve që i numëron spitali se cila version është e saktë.

Por koha e sulmit thotë më shumë se vetë sulmi. Ai ra pikërisht para samitit të NATO-s në Turqi, dhe analistët rusë nuk e fshehën këtë. "Rusia nuk do të tërhiqet, pavarësisht vendimeve të NATO-s", deklaroi njëri prej tyre. Mesazhi është i qartë: sado që Perëndimi ta rrisë ndihmën për Ukrainën, Moska nuk do të ndalojë të godasë infrastrukturën ushtarake ukrainase.

Kjo është loja që e shohim tashmë prej vitesh - çdo ngjarje e madhe diplomatike në Perëndim pritet me një breshëri ruse, si nënshkrim nën një pozicion negociues. Ballkani e njeh mirë këtë logjikë: një fuqi që nuk dëshiron të bisedojë, së pari tregon çfarë mund të bëjë, e vetëm pastaj ulet në tryezë. E ndërsa të mëdhenjtë shkëmbejnë mesazhe përmes raketave dhe samiteve, faturën, si gjithmonë, e paguajnë njerëzit e thjeshtë nën sirena.

A do të përgjigjet samiti në Turqi me diçka më shumë se deklarata shqetësimi, apo Kievi sërish do të mbetet vetëm me rrënojat e veta - do të shohim në ditët e ardhshme. Deri tani, shablloni është i njohur: Perëndimi mblidhet, Rusia godet, kurse vija e frontit lëviz për centimetra, të paguar me jetë.